Zmiana rekomendacji: 40 –latki powinny wykonywać mammografię co roku

Zmiana rekomendacji: 40 –latki powinny wykonywać mammografię co roku

Przesiewowe badania mammograficzne w kierunku raka piersi powinno się zaczynać od 40 roku życia, a następnie powtarzać co roku. To najnowsza  rekomendacja  American College of Obstetricians and Gynecologists (ACOG). 

Zmienia ona poprzednie zalecenia, zgodnie z którymi kobiety powinny zacząć wykonywanie badań mammograficznych  w  wieku 40 lat  i  powtarzać je co dwa lata do 50 roku życia. Od piątej dekady życia profilaktyczna mammografię należy wykonywać co roku.

Zmiana przez ACOG  wytycznych spowodowano została wysokim wskaźnikiem zgonów z powodu raka piersi w USA. Rak piersi jest tam drugą po raku płuc przyczyną zgonu kobiet z powodu chorób nowotworowych. Nowe rekomendacje mają służyć zmniejszeniu liczby zgonów poprzez  wczesne wykrywanie choroby.
Amerykanie ustalili, że okres od wykrycia zmiany do czasu, gdy choroba zaczyna dawać objawy jest różny i zależy od wieku. U kobiet powyżej 70. roku życia od zdiagnozowania zmiany do zamanifestowania się choroby mijają 4 lata,  u  kobiet młodszych proces ten przebiega szybciej. W grupie pań  w wieku 40-49 lat wynosi około 2-2,4 roku.

ACOG dokonując zmian w rekomendacji zalecił coroczne, palpacyjne badanie piersi przez lekarza u kobiet w  wieku 40 lat i starszych oraz co 1-3 lata u kobiet młodszych w wieku 20-39 lat. Ponadto, zdaniem specjalistów wszystkie Panie od 20 roku życia powinny być edukowane w zakresie profilaktyki chorób piersi.

Na podstawie: American College of Obstetricians and GynecologistsPractice bulletin no 112: breast cancer screening

Badania – Jak wykryć niedoczynność tarczycy?

Mimo że choroba może być nieprzewidywalna i groźna, to jej znalezienie zwykle nie jest trudne. W przypadku niedoczynności pierwotnej, która zwykle związana jest z uszkodzeniem gruczołu tarczowego, wystarczą badania krwi. Dla ambitnych dodam, że w surowicy krwi sprawdzany jest poziom tyroksyny i tyreotropiny. Ta pierwsza, jeśli choroba występuje, prezentuje zmniejszone stężenie, ta druga zaś zwiększone.

Jak już zostało wspomniane przy definiowaniu choroby, większość objawów dotyczy metabolizmu. Pojawiają się jego znaczące zaburzenia. Ogólnie rzecz ujmując tyjemy, jesteśmy osłabieni, zmęczeni, nie potrafimy się skupić, mamy zaparcia i kłopoty z pamięcią, wciąż towarzyszy nam uczucie chłodu, a w przypadku kobiet, pojawiają się również kłopoty z miesiączką. Cykl zostaje skrócony, a krwawienie zaczyna być znacznie bardziej obfite. W bardziej zaawansowanych stadiach można zaobserwować problemy z zajściem w ciążę, jak i z jej utrzymaniem. U panów natomiast zostaje zmniejszone libido i zaburzony wzwód.

Trudniej jest jednak w przypadku niedoczynności wtórnej i trzeciorzędowej, te na szczęście występują rzadziej. Stężenie tyreotropiny w tym wypadku się nie zmienia, a jeśli jednak to zmniejsza się, co uniemożliwia odczytanie diagnozy z surowicy. Tutaj niezbędne stają się badania laboratoryjne, ukazujące poziom TSH oraz T4. W związku z chorobami autoimmunologicznymi, wykonywane są również badania sprawdzające stężenie przeciwciał przeciwtarczycowych.

W bardziej zaawansowanych przypadkach wykonywane jest także USG tarczycy, by stwierdzić obecność wolu, USG jamy brzusznej, by sprawdzić czy obecne są w tym narządzie płyny, a także RTG klatki piersiowej, w celu potwierdzenia lub wykluczenia pojawienia się płynu w opłucnej. W przypadku różnych stadiów i różnych odmian choroby, wykonywane są kolejne badania, takie jak choćby EKG.

Objawy

Objawy niedoczynności tarczycy

Objawy niedoczynności tarczycy bardzo trudne są na początku do zdiagnozowania, ponieważ bardzo łatwo jest je pomylić z normalnymi stanami zachowania takimi jak senność, osłabienie, zaparcia, problemy z pamięcią, słaba koncentracja, szybki przyrost wagi czy odczuwanie zimna, u kobiet można zaobserwować problemy z regularną miesiączką, krwawienia czy problemy z utrzymaniem ciąży, u mężczyzn natomiast problemy ze wzwodem a także ze słabszym popędem seksualnym,  więc jak widzisz niedoczynność tarczycy głównie dotyczy naszego metabolizmu czyli bardzo ciężko to samemu zdiagnozować ponieważ większość oznak może być dla nas normalna.

Wyżej wymienione objawy są to ogólne objawy, które powinny dać nam sygnał, że coś jest nie tak i w tym momencie powinniśmy jak najszybciej się skontaktować z naszym lekarzem rodzinnym i poinformować go o naszych problemach, musimy pamiętać, że nawet najmniej niepokojąca sytuacja, może być efekcie bardzo niebezpieczną dla nas i może się dla nas źle skończyć.

Objawy niedoczynności tarczycy możemy podzielić na układy narządów człowieka, definiując je dokładniej.

UKŁAD KRWIONOŚNY – SERCE

Układ krwionośny jest układem zamkniętym najważniejszym narządem tego układu jest serce. Objawy pojawiające się w tym układzie narządów człowieka są dla nas bardzo niebezpieczne. Jednymi z najważniejszych objawów w tym układzie to np: zwolnienie czynności i akcji serca a także wyciszenie tonów serca, słabe tętno, innymi objawami niedoczynności tarczycy w układzie krwionośnym są m.in. bardzo niskie ciśnienie tętnicze, a także spłycony i częstszy oddech to znaczy, że oddychamy dużo szybciej nabierającej mniej powietrza. Kolejnym objawem niedoczynności tarczycy może być powiększona sylwetka serca polega to na tym, że w woreczku osierdziowym zbiera się płyn, który osłabia mięsień sercowy i powoduje powiększenie się lewej komoru serca – obrzęk śródmiąższowy.

UKŁAD POWŁOKOWY- SKÓRA

Układ powłokowy pełni funkcję ochronną naszego ciała. Do tego układu możemy zaliczyć: skórę, paznokcie, włosy czy gruczoły potowe. 

Najczęstszymi objawami niedoczynności tarczycy dla tego układu są m.in blada, żółta, zimna skóra która na dodatek rogowacieje w okolicach łokci, kolan czy kostek.  Spowodowane jest to zmniejszoną produkcją ciepła a także słabszym przepływem krwi w tkankach, zahamowaniu ulegają gruczoły potowe i łojowe. W wyniku tych objawów, te miejsca są narażone na łatwiejsze zabrudzenia, a także stają się szorstkie i pomarszczone. Te objawy nazywane są potocznie „objawami brudnych kolan”

Kolejnym objawem niedoczynności tarczycy, który możemy dostrzec w układzie powłokowym jest tzw. obrzęk śluzowaty polega on na tym, że w tkance podskórnej gromadzą się glikozaminoglikany, które powodują twardy obrzęk. Najczęściej dotyczy to dłoni, pogrubienie rysów twarzy czy powiek. Dodatkowo słabiej pracują nam nerki i jest problem z dobrym metabolizmem.

Mając niedoczynność tarczycy, możemy także zaobserwować wypadanie brwi i włosów a także pogorszenie ich jakości co odczujemy łamliwością i suchością ich.

UKŁAD NERWOWY, MIĘŚNIOWY I STAWY

Ten układ narządów odpowiedzialny jest za nasze mięśnie cz nerwy. Objawami niedoczynności tarczycy w tym układzie jest poczucie słabych mięśni. Ręce czy nogi a wręcz całe ciało jest bardzo zmęczone, lecz nie tylko same mięśnie są bezsilne lecz cały nasz układ nerwowy. Nasze odruchy nerwowe są bardzo osłabione. Także bardzo odczuwalne jest zmęczenie psychiczne a wręcz większość naszych zmysłów jest zmęczona, najbardziej zostaje osłabiony słuch. Odczuwalny jest także obrzęk stawów w szczególności kolan. Najcięższym objawem niedoczynności tarczycy w układzie nerwowym narządów jest mononeuropatia czyli uszkodzenie nerwu co może powodować otępienie a nawet śpiączkę.

UKŁAD POKARMOWY

Układ pokarmowy jest odpowiedzialny za dostarczenie organizmowi odpowiedniej ilości wody i składników. Objawy niedoczynności tarczycy w tym układzie narządów z jakimi możemy mieć do czynienia to na pewno niedrożność jelit a także zaparcia. 

Kolejnym objawem może być wodobrzusze, które najczęściej występuje w jamie osierdzia albo opłucnej razem. Wodobrzusze najczęściej występuje razem z płynem.

UKŁAD ODDECHOWY

Układ oddechowy jest zespołem narządów wspomagających organizmowi oddychanie. Najczęstszymi aczkolwiek najlżejszymi objawami niedoczynności tarczycy w tym układzie narządów jest m.in powiększony język, ochrypły głos czy pogrubione struny głosowe. Cięższymi objawami jakie możemy mieć w tym przypadku to m.in płytszy oddech i zmniejszona ich częstotliwość czyli ogólnie mówiąc dużo szybciej oddychamy nabierając mniej powietrza. Może prowadzić to nawet do niewydolności oddechowej a w gorszych przypadkach nawet do śpiączki.

 

Innymi objawami niedoczynności tarczycy mogę być także: choroba dwubiegunowa, depresja, psychoza paranoidalna czy otępienie. Także objawami mogą być kurcze mięśni, nieżyt górnych dróg oddechowych czy parestezje czyli inaczej popularne „mrowienie” lub „drętwienie” kończyn.

Laser ; Dla kogo laserowa korekcja wad wzroku?

Większość osób mających wady wzroku nie lubi okularów. Przeszkadzają one w uprawianiu sportu, tłuką się a zimą zaparowują, kiedy wchodzimy do ciepłych pomieszczeń. Także soczewki kontaktowe nie spełniają wszystkich marzeń o ostrym widzeniu świata.

Dlatego tak wielkie nadzieje w okulistyce wzbudza laserowa chirurgia refrakcyjna rogówki, umożliwiająca korektę różnych wad wzroku przez modelowanie kształtu rogówki za pomocą promieniowania laserowego. To obecnie najbardziej dynamicznie rozwijająca się oraz uznawana za najbardziej bezpieczną dziedzina okulistyki. Laserowa korekcja wad wzroku polega na zastosowaniu lasera excimerowego do zmiany krzywizny przedniej powierzchni oka, czyli rogówki. Możliwość przeprowadzenia pełnej korekcji laserowej uzależniona jest od budowy anatomicznej oka – grubości rogówki i promienia jej krzywizny. Laserowa korekcja wad wzroku nie likwiduje starczowzroczności (presbiopii). Na skutek związanej z wiekiem utraty elastyczności soczewki, oko traci zdolność akomodacji, czyli możliwość dobrego widzenia zarówno z daleka jak i z bliska. Tak więc u osób powyżej 40 roku życia występuje konieczność noszenia okularów do czytania

Lekarze okuliści mówią o nadziei, przełomie lub wręcz rewolucji, nowej erze w chirurgii wad wzroku. Okulistyka jest jedną z pierwszych dziedzin medycyny, w której laser został użyty do leczenia ludzi. Lasery znalazły zastosowanie min w dermatologii, laryngologii, chirurgii, stomatologii, urologii, ortopedii, neurochirurgii i ginekologii. W okulistyce lasery są wykorzystywane do przecinania cyst powiek lub spojówek, przecinania naczyń wrastających w rogówkę, perforacji cyst tęczówki, przecinania zrostów tęczówkowo – rogówkowych, do zabiegów przeciwjaskrowych i przeciwzaćmowych, do korekcji wad wzroku (astygmatyzmu, krótkowzroczności i dalekowzroczności) i do witreotomii . Ten bez bolesny, bezkrwawy, trwający zaledwie kilka minut zabieg przeprowadza się w znieczuleniu miejscowym przy użyciu kropli.

Laser jest skrótem angielskiego terminu „light amplification by stimulated emission of radiation”, który oznacza „wzmocnienie światła przez stymulowaną emisję promieniowania”. Dodać należy, że potocznie tym skrótem określa się urządzenie emitujące promieniowanie laserowe. Skonstruowanie lasera stanowiło przewrót w fizyce i technice, stwarzając wiele nowych możliwości w badaniach naukowych i zastosowaniach technicznych.

Technologia laserowa od 1980 r z powodzeniem stosowana jest do korekcji krótkowzroczności. Ostatnio pojawiła się możliwość korekcji nadwzroczności. W 1998, po wielu latach doświadczeń, US Food and Drug Administration (FDA) zatwierdziła laser excimerowy do korekcji nadwzroczności Amerykańscy lekarze ściśle współpracowali z producentami laserów aby osiągnąć tak doskonałe efekty kliniczne, jakie obecnie uzyskujemy. Zabiegi laserowe w nadwzroczności wykonywane były od 1996 roku w Kanadzie, a od 1997 w USA i Europie.

Według tygodnika ,,Time” mniej więcej za dziesięć lat ponad 90 proc. osób z wadą wzroku nie będzie musiało nosić okularów. Stanie się to możliwe dzięki coraz powszechniejszemu wykorzystaniu w okulistyce laserów excimerowych, skutecznych w leczeniu nadwzroczności, krótkowzroczności i astygmatyzmu. W Polsce działa kilka takich urządzeń.

Jeśli nie laser to co? Alternatywne metody leczenia wad wzroku

Laser ma jednak pewne ograniczenia, jeśli chodzi o jego zastosowanie – nie jest on przeznaczony dla dzieci i młodzieży poniżej 20 roku życia, niektórzy pacjenci boją się korekcji laserowej i nie chcą stałych zmian w rogówce .

Jedną z alternatywnych, nieinwazyjnych metod leczenia wad wzroku jest ortokorekcja. Ta nauka o działaniu soczewek ortokeratologicznych pojawiła się w Stanach Zjednoczonych w 1960 roku. Jednak dopiero w ciągu ostatnich 10 lat, dokonał się w tej dziedzinie ogromny postęp. Proces korekcji odbywa się w nocy przy pomocy twardych, gazoprzepuszczalnych soczewek ortokeratologicznych, które delikatnie i bezpiecznie zmieniają przednią krzywiznę rogówki oka . Efekty są odwracalne, po rezygnacji z noszenia ortosoczewek, rogówka przybiera kształt pierwotny. OrtoK stosowana jest u krótkowidzów wadą do – 5 dpt i niewielkim astygmatyzmem do – 1,5 dpt, w celu korekcji lub obniżenia krótkowzroczności, by pacjent dobrze widział w ciągu dnia, bez użycia jakiejkolwiek korekcji wzroku. Ortosoczewki są idealnym rozwiązaniem dla dzieci i młodzieży. U nich efektem OrtoK jest nie tylko korygowanie wady, ale również zahamowanie lub zmniejszenie jej wzrostu.

Zaczyna się też stosować Ringi (ICR ), czyli plastikowe obręcze, które wsuwa się w rogówkę i zmienia nimi jej kształt, co daje ten sam efekt. Niezaprzeczalną zaletą zabiegu jest odwracalność – wszczep można usunąć. Ale tylko niewielkie wady (4 lub 5,5 D) możemy usuwać za pomocą Ringów.

Oczywiście wszystkie te zabiegi mają swoje przeciwwskazania. Są nimi m. in.: jaskra, zaćma, cukrzyca i inne choroby metaboliczne: odwarstwienie siatkówki, stożek rogówki, zespół suchego oka, stany zapalne oka oraz powiek, alergie Wiele osób także nie stać na takie zabiegi , bowiem średni koszt leczenia laserem to około 2 tys. złotych za jedno oko, a cena ortosoczewek to ok.2000 zł na obydwa oczy. Pacjentów odstrasza także ryzyko powikłań, co prawda minimalne i które można bez problemu wyleczyć, ale u około 1% pacjentów gojenie może przebiegać dłużej niż zwykle i wystąpić pogorszen ie wzroku: nadkorekcja, niedokorekcja, infekcja, haze (zmętnienie rogówki), regresja (nawrót) efektu zabiegu, zamazane widzenie, wzmożony światłowstręt słaby kontrast , dyskomfort pacjenta(spowodowany brakiem akceptacji nowego obrazu przez mózg.

Jak widać metod korekcji wad refrakcji wzroku jest mnóstwo. Znaczna ich część odeszła już w zapomnienie, z drugiej strony wiele z nich nie ujrzało jeszcze praktycznie światła dziennego i jest w trakcie długich testów i modernizacji. Dodatkowo stale wymyślane są nowe technologie pomagające chirurgom oftalmologom przynosić ulgę pacjentom z wadami wzroku. Niemal codziennie pojawiają się nowe, lepsze urządzenia podnoszące jakość zabiegów i zmniejszające ryzyko z nimi związane. Wciąż jednak brak zabiegów idealnych, całkowicie pozbawionych ryzyka

Suplementy diety, czy na pewno tak zdrowe?

Rynek preparatów OTC oraz suplementów diety rośnie w Polsce w szybkim tempie. Przyczynia się do tego zarówno intensywna reklama wiodących preparatów, jak i tendencja do leczenia się we własnym zakresie, zamiast korzystania z profesjonalnej pomocy medycznej. Często również, w związku z coraz szybszym trybem życia i mniejszą ilością czasu na gotowanie we własnym zakresie, co skutkuje stołowaniem się w barach i fast –foodach, stosujemy suplementy diety aby uzupełnić rzeczywiste lub spodziewane braki substancji odżywczych w organizmie.

Czy jednak spożywanie suplementów jest tak zdrowe?

Przy używaniu dwóch czy trzech preparatów nie ma powodów do obaw, ale już kilka różnych dodatków, może zamiast w korzystny sposób, negatywnie wpłynąć na nasz organizm. To o czym trzeba pamiętać to fakt iż niekiedy osobno neutralne lub pomocne dla organizmu środki, w połączeniu mogą być substancją niebezpieczną. Bywa również iż przyjmujemy suplementy zupełnie bez przyczyny.

Nie wiedząc jakich substancji brakuje w organizmie, wybieramy suplement lub zestaw witamin na „chybił trafił” skuszeni reklamą lub ładnym opakowaniem, wierząc, że dzięki przyjmowanym tabletkom poprawi nam się komfort życia i stan psychofizyczny. Pamiętać należy również w tym przypadku o rozsądku i umiarze. W końcu chodzi o nasze zdrowie.

Czy kolory ubrań mówią kim jesteśmy?

Czy zastanawiałyśmy się kiedyś, dlaczego czasami mamy ochotę na założenie żywego i jaskrawego koloru, a niekiedy wybieramy odcienie szarości? Czy myślałyśmy, że może to być uzależnione od naszego nastroju? Badania dowiodły, że nasza szafa i przewaga kolorów w niej dominujących doskonale może określić nasz charakter. Sprawdźmy zatem co mówi o nas nasz ulubiony kolor.

Jaki kolor dominuje w Twojej szafie? Sprawdź jaki on ma wpływ na Twój charakter!

GRANAT to kolor, który podkreśla dyktatorskie zapędy i chęć przewodzenia.

BRĄZ symbolizuje rezygnację i pesymizm.

RÓŻ mówi o uległości i często schlebianiu cudzym gustom.

BORDO zakładają zazwyczaj osoby znające swoją wartość, ale jednocześnie niezamierzające za wszelką cenę błyszczeć. Cenią sobie głównie dyskrecję i spokój.

POMARAŃCZ symbolizuje zadowolenie z życia. Może jednak niekiedy oznaczać nadmierną skłonność do agresji lub nadpobudliwość.

CZERWIEŃ zazwyczaj jest noszona przez osoby dumne z siebie i swoich dokonań.

ŻÓŁTY w matowych odcieniach mówi o podejrzliwości lub skłonnościach do lenistwa i braku praktyczności. Jaskrawy i klarowny oznacza dużą komunikatywność związaną z tolerancją i troskliwością oraz jest oznaką towarzyskich walorów.

BIAŁY symbolizuje chęć pokazania się, wyróżnienia.

BŁĘKITNY sprzyja niepoprawnym marzycielom i urodzonym luzakom.

ZIELONY charakteryzuje osoby pewne siebie, ale także z reguły dyskretne.

SELEDYNOWY oznacza, że brakuje nam uznania innych.

KHAKI świadczy o dużym poczuciu humoru, ale także o dystansowaniu się do spraw tego świata.

CZARNY odczytywany jest jako oznaka posępności. Osoby preferujące ten kolor nie lubią się wtrącać w nie swoje sprawy i tego samego oczekują w zamian.

Jakie kolory dominują w Twojej szafie? Czy ich charakterystyka jest zgodna z Twoją osobowością? Niekiedy nieświadomie podczas zakupów dokonujemy wyboru koloru odzieży po czym w domu okazuje się, że jest to kolejne ubranie w tym samym odcieniu, co pozostałe ciuchy w szafie. A wszystko zależy od naszej osobowości.

Kolekcjonujemy wiele rzeczy

Na pewno wiele z nas zbiera wiele rzeczy, więc jeśli nie mamy pomysłu na własne hobby musimy wiedzieć, że to właśnie nim jest. Kolekcjonować można niemalże wszystko zaczynając od znaczków pocztowych, muszelek, kapsli np. z tymbarka, kolczyków, starych pieniędzy kończąc nawet na krasnalach ogrodowych.

Kolekcjonowanie wymaga czasu i cierpliwości, ponieważ żadną nie jest frajdą kiedy zakupimy sto przykładowych gadżetów, które chcemy kolekcjonować, ustawimy je obok siebie i powiemy: oto właśnie staliśmy się kolekcjonerami. Niestety nie na tym rzecz polega. Kolekcjonowanie to rozciągnięte w czasie, zazwyczaj trwające latami zbieranie przedmiotów, które mają dla nas pewną wartość, chociażby sentymentalną. Im dłużej prowadzimy swoją kolekcję, tym bardziej się do niej przywiązujemy i większą radość sprawia nam dołożenie kolejnego nowego elementu.

Zazwyczaj skupiamy się na jednym przedmiocie do kolekcjonowania, choć może być ich kilka. Należy jednak być ostrożnym, ponieważ nawet w zwykłym kolekcjonowaniu ukryte są niebezpieczeństwa.

Coraz powszechniejsze staje się patologiczne zbieractwo, choć jeszcze niedawno nawet nie słyszeliśmy o takim schorzeniu. Jest to nabywanie, zbieranie i gromadzenie rzeczy nieużytecznych oraz ogromne trudności z ich pozbywaniem się. Powoduje ono obniżenie poziomu funkcjonowania społecznego lub całkowitą dezorganizację. Typowe dla tego schorzenia jest ograniczenie przestrzeni życiowej własnej lub innych osób, poprzez gromadzenie zbieranych przedmiotów i uniemożliwianie korzystania z mieszkania w sposób zgodny z jego przeznaczeniem.

Choroby, które mogą być podłożem patologicznego zbieractwa to zaburzenia obsesyjno-kompulsywne (nerwica natręctw), choroba psychiczna np. schizofrenia, otępienie lub innego rodzaju organiczne uszkodzenie mózgu. Zbieractwo zazwyczaj ma charakter przewlekły.

Nie ma nic złego w kolekcjonowaniu pewnych rzeczy, aż do momentu kiedy ich ilość zaczyna zajmować znaczną przestrzeń naszego mieszkania, a tym samym dezorganizuje nam i innym członkom rodziny funkcjonowanie.

Oczywiście nie powinno nas to zniechęcać do zbierania przedmiotów mających dla nas pewną wartość. Przecież bardzo miło jest usiąść i powspominać odwiedzone miejsca przeglądając np. pocztówki.

Podobne wpisy:

  • Czy związek na odległość ma szanse na przetrwanie?
  • Makijaż permanentny – wygoda dla śpiochów
  • Zabiegi dla kobiet w ciąży przywracające formę i urodę
  • Jak można szybko, tanio i zdrowo schudnąć 5 kg w tydzień bez ćwiczenia.
  • Erekcja a męskie ego

Makijaż permanentny oczu

Permanentny makijaż to nic innego jak wprowadzanie odpowiednich pigmentów pod skórę metodą bardzo zbliżoną do tatuowania, przy utrzymywaniu się efektu w granicach 2-5 lat. Zazwyczaj stosuje się go w okolicach ust, brwi i oczu.

Posługując się techniką mikropigmentacji osoba wykonująca zabieg rysuje kreskę w taki sposób, by utworzyła ona ciemną linię w wieńcu rzęs i tuż powyżej, tak by podkreślić lub nadać oczekiwany kształt migdała. Metoda zarówno nadaje głębię spojrzeniu jak również koryguje kształt oka, jeśli występuje asymetria lub dysproporcja.

Nowa technika wykonania sprawia, że permanentny makijaż oczu zapewnia efekt zagęszczania rzęs, jak również efekt 3D. Poprawne wykonanie makijażu sprawia, że kreski na oczach są bardzo kobiece, spojrzenie uwodzicielskie, a sam makijaż bardzo wygodny, ponieważ przed każdym wyjściem z domu nie trzeba już pamiętać o umalowaniu oczu, zwłaszcza kiedy się spieszymy i zazwyczaj malowałyśmy się szybko i niedbale. Dzięki technikom makijażu można uzyskać efekt liftingu, czyli delikatne uniesienie zewnętrznych stron oka oraz nadać im intrygującego i tajemniczego wyglądu.

Zazwyczaj polecane są kreski w czerni, odcieniach szarości, ciemnym brązie, granacie, oraz szmaragdzie. Kreski można narysować podwójnie stosując przeróżne opcje kolorystyczne. Przedłużając górną kreskę uzyskamy efekt bardziej zalotnego oka.

Rysując dolną kreskę można zastosować technikę kropeczek, linii stałej lub cieniowania, wszystkie trzy profesjonalnie wykonane dają bardzo interesujący efekt. Warto zwrócić uwagę, by przy dolnym podkreślaniu oka zastosować pigmentację naturalnej linii rzęs, zabarwiając wyłącznie przestrzeń między nimi, zapewni to uzyskanie efektu gęstszych rzęs, dzięki czemu oko nie będzie wyglądało na obciążone.

Zabieg wykonywany w znieczuleniu jest całkowicie bezbolesny, jednak w ciągu 1-2 dni oczy mogą być delikatnie podrażnione. Po wykonaniu zabiegu powinnyśmy otrzymać, od osoby wykonującej nam makijaż szczegółowe wskazówki jak dbać o okolice, które były poddanie zabiegowi. Dopigmentowanie można panować dopiero po upływie ok 4-6 tygodni, nie wcześniej. Podczas korekty makijaż może zostać pogrubiony, wydłużony lub pociemniony. Korekta nie musi świadczyć wyłącznie o tym , że pierwszy zabieg został źle wykonany, jest to naturalny etap każdej pigmentacji.

Podobne wpisy:

  • Makijaż permanentny – wygoda dla śpiochów
  • Pielęgnacja włosów kręconych
  • Czym jest mezoterapia?
  • Zabieg kawitacyjny metodą na oczyszczanie cery
  • Ćwiczenia na pośladki i uda

Zasady skutecznego odchudzania

Zarówno media, prasa  jak i strony internetowe przepełnione są promowaniem zdrowego i aktywnego trybu życia, pomimo to wiele z nas zapomina o podstawowych zasadach istotnych w utrzymaniu zarówno zadowalająco  smukłej sylwetki jak i uniknięciu wielu schorzeń.

Odchudzanie to nie jest krótkotrwały proces, który możemy zakończyć po miesiącu czy dwóch. Mylnie więc większość z nas sądzi, że wystarczy osiągnąć oczekiwane rezultaty i powrócić do dawnych nawyków, które były przyczyną tycia. Odchudzanie to diametralna zmiana nawyków żywieniowych, a więc wyeliminowanie z diety pustych kalorii zawartych między innymi w fast foodach, rezygnacja z napojów gazowanych, a spożywanie ok. 2 litrów wody mineralnej dziennie, zmniejszenie ilości ciężkostrawnego smażonego mięsa na rzecz np. gotowanych na parze potraw. Należy również zwiększyć ilość spożywanych warzyw i owoców, które jak powszechnie wiadomo są źródłem wielu witamin.

Odchudzanie to także regularna aktywność fizyczna, do której zbyt prędko się zniechęcamy myląc ją z nadmiernym wysiłkiem fizycznym. Dla utrzymania zdrowia wystarczy korzystać z basenu raz w tygodniu, czy 2-3 razy tygodniowo wybrać się na spacer czy przejażdżkę rowerem.

Stosując się do tych zasad bardzo szybko przekonamy się, że odchudzanie nie jest uciążliwie tak jak nam się wydawało. Podane zasady są znacznie zdrowsze i bezpieczniejsze niż stosowanie wspomagaczy odchudzania czy innych metod odchudzających, niesprawdzonych, a często promowanych na stronach internetowych, ponieważ powodują naturalny spadek wagi i wyrabianie zdrowego trybu życia, dzięki czemu możemy mieć pewność, że nie wystąpi u nas efekt jojo.

Pamiętajmy, że tycie to długotrwały proces przybierania na wadze, dlatego też najbezpieczniejszą dla organizmu metodą jest stopniowa utrata nadmiaru kilogramów. Regularna aktywność wyeliminuje możliwość pojawienia się fałdów zwiotczałej skóry czy rozstępów, ponieważ podczas jej trwania rozciągnięta skóra stopniowo się obkurcza i ujędrnia. Jest to kolejny pozytyw zmiany nawyków na zdrowy tryb życia.

Bardzo szybko przekonamy się także, że zmiany wprowadzone w życie zaowocują lepszym samopoczuciem.

Parę słów o libido…

Libido to nic innego jak popęd seksualny, który ma każdy człowiek. Niektórzy mają większe, inni mniejsze potrzeby seksualne. Libido stanowi czynniki motywacyjne, uwarunkowane biologiczną fizjonomią organizmu, powodujące formy zachowań, których celem jest zaspokojenie potrzeb. Kobiety mają równie silny popęd seksualny jak mężczyźni, ale mów się o tym zdecydowanie rzadziej, chociaż w obecnych czasach  tabu powoli zanika. Nierzadko pojawiają się problemy na tle seksualnym, które prowadzą do znacznego obniżenia libido – u mężczyzn często przejawiają się podczas zaburzenia erekcji. Na szczęście w wielu przypadkach owe problemy można dość łatwo i szybko zdiagnozować.

Libido u kobiet

Wyniki badań donoszą, iż około 43% kobiet boryka się z problemami natury seksualnej, a mianowicie z niskim bądź też malejącym poziomem libido. Kobiety dość często tracą zainteresowanie seksem, często objawia się to także niechęcią do partnera i do wszelkich kontaktów fizycznych. Panie starają się unikać zbliżeń, seks staje się dla nich obojętny, zmniejszają się także ich doznania.

Czynniki wpływające na zmniejszenie lub brak libido:

  • przykre doświadczenia seksualne w przeszłości
  • menopauza
  • choroby i zaburzenia psychiczne takie jak depresja i stany lękowe
  • przyjmowanie niektórych leków i źle dobrane leki antykoncepcyjne
  • niska samoocena
  • problemy w związku
  • stres i brak czasu

Najważniejszym krokiem, który powinna podjąć kobieta, gdy zauważy u siebie spadek libido, jest wizyta u ginekologa. Kiedy porozmawia z nim o istniejącym problemie, wykona on konieczne badania i stwierdzi, czy przyczyna problemów z popędem leży po stronie ciała, czy umysłu. Większość problemów z poziomem libido można rozwiązać bez długotrwałych terapii hormonalnych, czy też przyjmowania innych środków farmakologicznych. Niekiedy partnerzy muszą ze sobą po prostu porozmawiać o swoich obawach i potrzebach.

Libido u mężczyzn

Szacuje się, że problemy wynikające z zaburzeń popędu seksualnego, dotyczą 30% mężczyzn. U panów spadek libido wynika z przemęczenia, chorób, braku pewności siebie i stresu. Mężczyźni również powinni udać się do specjalisty, aby wyjaśnić ten problem. Jednak najprostszym sposobem pozbycia się zaburzeń popędu seksualnego jest po prostu odpoczynek.

Co pomaga na wzrost libido?

Popularne i znane praktycznie każdemu człowiekowi afrodyzjaki, według niektórych wierzeń mogą rozbudzić w nas żądzę. Zalicza się do nich m.in. czekoladę, ostrygi, truskawki i szampana.

Aktywność fizyczna również może pomóc. Pomaga bowiem złagodzić stres i rozładować napięcie. Jeżeli nasza kondycja nie jest najlepsza, można spróbować chociażby jogi, która pozwoli nam się wyciszyć i zrelaksować.

Pamiętajmy, że problemy z libido mogą być także objawami artretyzmu, choroby nowotworowej, cukrzycy, nadciśnienia oraz zaburzeń neurologicznych, a u kobie także endometriozy. Nie dajmy sobie wmówić, że z wiekiem libido maleje, że nie odczuwamy pociągu seksualnego do partnera bądź też, że czasem to normalne, że nie mamy ochoty na seks. Oczywiście, jednorazowe przypadki braku ochoty na kontakty seksualne są jak najbardziej normalne, jednak w momencie, gdy dochodzi do chronicznego spadku libido, nie należy się poddawać i skorzystać z pomocy specjalisty lub porozmawiać szczerze z partnerem.