Skip to content

Jak wybrać stanik?

Jest pierwszą lub drugą rzeczą, którą zakładamy każdego ranka a jego wybór powinien być poprzedzony dokładnym wymierzeniem naszych kształtów oraz przymierzeniem, które pozwoli sprawdzić, czy stanik, o którym tu mowa, leży na naszych piersiach idealnie.

W ciągu życia nasze kształty ulegają zmianie. Błędem jest zatem kupowanie od lat tego samego rozmiaru bez zmierzenia się. Wiedzieć należy także, że nie każdy rodzaj miseczki pasuje do kształtu i wielkości naszych piersi. Staniki dostępne są w rozmiarach od A do L i obwodzie pod biustem od 60 do 130 cm.
Wybierając nowy stanik powinniśmy zadbać o to, by leżał na piersiach idealnie, bowiem dokonanie niewłaściwego wyboru prowadzić może do bólu kręgosłupa, pleców czy ramion. Dobrze leżący z kolei może wymodelować naszą sylwetkę nadając jej wcięcie w talii.

Jaki rozmiar wybrać

Kiedy zakupujemy stanik w pierwszej kolejności powinniśmy właściwie określić rozmiar, który będzie dla nas idealny. Aby zatem sprawdzić czy dokonujemy zakupu właściwego rozmiaru, zachęcamy do zapoznania się z zasadą obliczania obowiązującą w kręgu znających się na rzeczy osób.
Aby tego dokonać potrzebna jest nam miara krawiecka. Wykonując wydech mierzymy obwód tuż pod biustem, następnie odejmujemy od niego 5-10 cm. dajemy sobie taką rezerwę ze względu na fakt, iż każdy stanik posiada trzy możliwości zapięcia go a w czasie jego noszenia i prania, biustonosz rozciąga się, przez co zapinamy go z czasem nieco ciaśniej. Jeśli zatem dokonując pomiaru uzyskałyśmy obwód 85, oznacza, że poprosić powinnyśmy o model mający pod biustem 80 lub 75 cm.
Teraz potrzebny jest nam rozmiar miseczki, który określa różnica między obwodem w biuście i pod biustem. I tak:
miseczka A – różnica wynosi 12-14 cm,
miseczka B – różnica 14-16 cm,
miseczka C – różnica wynosi 16-18 cm,
miseczka D – 18-20 cm.
Z zakupem stanika jest podobnie jak z zakupem butów, choć wiemy, jaki rozmiar posiadamy nie wyobrażamy sobie dokonania zakupu bez wcześniejszego przymierzenia. Okazać może się, że rozmiar, którym kierowaliśmy się przy zakupie poprzedniego biustonosza w przypadku nowego nie sprawdza się.

Istnieje kilka wskazówek, poza wykonaniem dokładnego pomiaru, na które należałoby zwrócić uwagę przed dokonaniem wyboru stanika.
Nie każda kobieta czuje się dobrze w danym fasonie, tymczasem jego zadaniem jest modelowanie biustu, dlatego powinien być dobrany tak, by dać kobiecie maksimum komfortu. Najlepszym sposobem na to jest zmierzenie kilku różnych modeli i wybranie tego, który zapewnia piersiom wygodne ułożenie.
Jeśli stanik posiada fiszbiny powinny one przylegać tak, by wskazywały środek pachy. W źle dobranym biustonoszu fiszbina nachodzi na pierś lub na plecy. Miseczka nie może się wpijać w ciało, w przypadku takiej sytuacji należy wybrać model z miseczką większą.
Zakładając stanik powinnyśmy najpierw założyć ramiączka, następnie pochylić się w przód, by piersi miały możliwość swobodnego ułożenia się w miseczkach. Można wspomóc ich ułożenie poprzez poprawienie ich od zewnątrz, wypychając je niejako w przód.

Wybór stanika

Istnieje kilka rodzajów stanika: sportowe, typu push-up, bardotki, usztywniane, miękkie.

Kiedy uprawiamy sport, warto wybrać model sportowy, który zapewni swobodę ruchów przy jednoczesnym podtrzymywaniu piersi. Powinien być wykonany w 100% z bawełny, która umożliwia skórze oddychanie.
Dość często można spotkać się z opinią, że kobiety z dużym biustem powinny wybierać modele z szerokimi ramiączkami. Istnieje tymczasem jeszcze jedna opinia, mówiąca o tym, że szerokość ramiączek nie jest tu najważniejsza. Zgodnie z tym sądem ramiączka mogą być cieniutkie a jeśli się wpijają, należy je wydłużyć lub kupić model o mniejszym obwodzie pod biustem. Co jest prawdą? Najlepiej sprawdzić to na własnej skórze, w tym wypadku piersiach i dokonać najlepszego dla siebie wyboru.
Jeśli chcemy model z fiszbinami należy dobrać go tak, by fiszbina kończyła się w połowie pachy i układała pierś tak, by jej nie odciskała. Właściwy wybór sprawia, że fiszbina nie uciska piersi.
W celu chęci uzyskania efektu podniesienie naszych wdzięków należy wybrać model typu push-up. Wiele z nich posiada dodatkowo silikonowe wkładki, które optycznie powiększają biust.

Rodzaj piersi a typ proponowanych staników

W doborze staników istnieją pewne zasady, które warto wykorzystać w czasie zakupów.
Jeśli jesteśmy właścicielkami dużego biustu warto rozpocząć poszukiwanie stanika od modelu „balkonetki”, który posiada miseczkę typu ¾ lub „full cup”, który jest modelem zabudowanym.
Panie z małym biustem z kolei powinny zainteresować się modelem typu „push-up” czy „plunge”, którego fiszbiny kończą się dość nisko na środku. Wskazany jest również model „half cup” z miseczką typu ½, podnoszącą i eksponującą piersi.
W przypadku biustu szeroko rozstawionego zmierzmy model „plunge”, „push-up”. Obydwa zaopatrzone są w fiszbiny, które przytrzymują piersi i przybliżają je do siebie.
Blisko osadzony biust dobrze wygląda i czuje się w modelach staników, których miseczki posiadają między sobą niewielki odstęp a fiszbiny kończą się tuż przy mostku.

Przed zakupem stanika nie należy rezygnować z jego przymierzenia. Warto dlatego zarezerwować sobie nieco czasu na znalezienie modelu, który sprawi, że stanik w czasie jego noszenia nie będzie w ogóle wyczuwalny, a w którym to nasze piersi będą bezpieczne i nieuciśnięte.

Właściwości witaminy A

Witamina A ma kluczowe znaczenie dla naszego organizmu. Poznaj jej właściwości i dowiedz się jakie są skutki jej niedoboru.
Witamina A to niezwykle wartościowa substancja odżywcza, jak pokazują najnowsze badania, ma bardzo istotny wpływ na organizm człowieka. Odgrywa ważną rolę w zapobieganiu oraz leczeniu dziesiątek dolegliwości i chorób, w tym leczenie trądziku, katarakty, choroby zwyrodnieniowej stawów, łuszczycy, wrzodów, żylaków, itp.

Właściwości witaminy A:

– pomaga zachować dobry wzrok,
– prawidłowy rozwój kości,
– sprzyja namnażaniu się i rozrostowi komórek,
– wpływa także na układ odpornościowy, zachowując go w dobrej kondycji,
– chroni ścianki płuc oraz jelit,
– bierze udział w tworzeniu białych krwinek (komórki krwi człowieka zawierające jądro, zwane też leukocytami, odpowiadające przede wszystkim za obronę organizmu przed ingerencją ciał obcych).

Zapobieganie niedoborom tej witaminy ma zatem kluczowe znaczenie dla zdrowia.

Istnieją 2 postaci witaminy A: retinol pochodzenia zwierzęcego (mięso, ryby, jaja, produkty mleczne, itp.) i karotenoidy, które pochodzą z owoców i warzyw. Karotenoidy są przetwarzane przez organizm na retinol. W przyrodzie występuje ponad 560 różnych karotenoidów, nasz organizm jest jednak w stanie przyswoić tylko mniej niż 10% z nich. Jednym z najważniejszych związków z tej grupy jest beta-karoten, niezwykle ważny składnik odżywczy zapobiegający niektórym chorobom, takim jak na przykład nowotwór.
Niedobór witaminy A
Większość osób dorosłych posiada naturalne rezerwy witaminy A w wątrobie (jako składnik odżywczy rozpuszczalny w tłuszczach, jest przechowywana w miejscach, w których gromadzony jest tłuszcz). Objawy, które mogące świadczyć o niedoborze witaminy A to:

  • znaczne pogrubienie warstwy rogowej naskórka (hiperkeratoza),
  • zwiększona wrażliwość na zakażenia wirusowe,
  • pogorszenie wzroku, fotofobia, kurza ślepota, hemeralopia, ślepota zmierzchowa,
  • wypadanie włosów,
  • utrata apetytu,
  • zaburzenia pracy układu kostnego,
  • zahamowanie wzrostu.

Chociaż niedobór witaminy A jest zjawiskiem rzadkim, kilka grup osób jest jednak szczególnie narażonych na niedobór tego niezwykle ważnego składnika pokarmowego.
Wegetarianie i weganie. Witamina A w postaci czystego retinolu, pochodzenia zwierzęcego, jest znacznie łatwiej przyswajana przez organizm niż karotenoidy pochodzenia roślinnego. Zatem wegetarianie mogą mieć trudności w zapewnieniu sobie codziennych, niezbędnych ilości witaminy A. Ryzyko niedoboru tej witaminy wśród wegan jest jeszcze większe.Pijący alkohol. Spożywanie nadmiernych ilości alkoholu redukuje rezerwy witaminy A w wątrobie, zmniejsza więc całkowitą ilość tej witaminy w organizmie.

Osoby cierpiące na choroby układu pokarmowego. Osoby cierpiące na celiakię (choroba trzewna), chorobę Crohna lub syndrom podrażnienia jelita grubego, są narażone na częste występowanie biegunki (jeden z głównych sposobów wydalania witaminy A) i na znacznie słabsze przyswajanie witaminy A.

Osoby cierpiące na choroby trzustki. Trzustka jest magazynem enzymów pozwalających na wchłanianie tłuszczu. Bez tych enzymów organizm ludzki nie mógłby sobie poradzić tak łatwo z wchłanianiem składników odżywczych rozpuszczalnych w tłuszczach, a więc witaminy A.

Dzieci. Niektóre dzieci mieszkające w krajach zachodnich, z nieznanych powodów, które cały czas są badane, mają trudności w tworzeniu zapasów witaminy A. Dzieci te są narażone na niedobór tej witaminy. Dotyczy to przede wszystkim bardzo małych dzieci, dzieci w wieku przedszkolnym, dzieci żyjących na granicy ubóstwa, dzieci nieszczepionych, dzieci dopiero co przybyłych z krajów rozwijających się, dzieci cierpiących na choroby trzustki, wątroby czy jelit.

Specjaliści w dziedzinie zdrowia zalecają spożywanie następujących dawek witaminy A:

dzieci (poniżej 3 lat): 300 mikrogramów (µg) dziennie,
dzieci (od 4 do 8 lat): 400 µg dziennie,
dzieci (od 9 do 13 lat): 600 µg dziennie,
młodzież i dorośli (powyżej 14 roku życia): 900 µg dziennie,
kobiety ciężarne (poniżej 18 roku życia): 750 µg dziennie,
kobiety ciężarne (powyżej 18 roku życia): 770 µg dziennie,
kobiety karmiące (poniżej 18 roku życia): 1 200 µg dziennie,
kobiety karmiące (powyżej 18 roku życia): 1 300 µg dziennie.

Lekarze określili także maksymalny, dopuszczalny poziom dziennych dawek witaminy A w postaci suplementów diety dla osób zdrowych:

dzieci (poniżej 3 lat): 600 mikrogramów (µg) dziennie,
dzieci (od 4 do 8 lat): 900 µg dziennie,
dzieci (od 9 do 13 lat): 1 700 µg dziennie,
młodzież (od 14 do 18 lat): 2 800 µg dziennie,
dorośli (od 19 lat): 3 000 µg dziennie,
kobiety ciężarne lub karmiące (poniżej 18 roku życia): 2 800 µg dziennie,
kobiety ciężarne lub karmiące (powyżej 18 roku życia): 3 000 µg dziennie.

Hiperwitaminoza A (nadmiar witaminy A) jest wynikiem nagromadzenia przesadnych ilości tej witaminy w organizmie. Może ona wywołać następujące skutki:

  • wady wrodzone,
  • zaburzenia pracy wątroby,
  • zmniejszenie gęstości kości (mogące doprowadzić do osteoporozy),
  • wypadanie włosów,
  • nierównomierny wzrost kości,
  • wysuszenie lub łuszczenie się skóry,
  • zaburzenia odśrodkowego układu nerwowego.

Jak dostarczyć odpowiednią dawkę witaminy A w codziennej diecie?

Jeśli nie jesteś wegetarianinem, najprostszym sposobem na uzyskanie zalecanej, dziennej dawki witaminy A w codziennym pożywieniu, to jedzenie mięsa. Jeżeli w Twoim przypadku to niemożliwe, oto kilka rad jak spożywać więcej witaminy A:
1) Unikaj alkoholu gdyż redukuje on Twoje naturalne rezerwy witaminy A. Ograniczenie spożycia alkoholu zwiększy obecność tego wartościowego składnika pokarmowego w Twoim organizmie.
2) Jedz więcej produktów o wysokiej zawartości tłuszczu. Witamina A potrzebuje tłuszczu, by mogła zostać przyswojona i wykorzystana przez organizm. Dlatego też postaraj się nie ograniczać zbyt drastycznie spożycia tłuszczu i nie buduj swojej diety wyłącznie w oparciu o produkty odtłuszczone lub z niewielką zawartością tłuszczu. lepiej postaw na tłuszcze nienasycone.
3) Jedz codziennie owoce i warzywa. Niezależnie od tego czy jesteś wegetarianinem czy nie, wzbogacenie codziennej diety o warzywa zielone, czerwone lub żółte oraz owoce koloru pomarańczowego i czerwonego, powinno zapewnić Ci zalecane codzienne dawki beta-karotenu i pozostałych karotenoidów.
4) Możesz wzbogacić swoją codzienną dietę o odpowiednie preparaty witaminowe. Suplementy diety uzupełnią Twoją codzienną dietę o odpowiednie ilości witaminy A.

Wrzody żołądka – objawy i leczenie

Jeśli często miewasz bóle brzucha, nasilające się po posiłku lub krwawienia z układu pokarmowego, nie lekceważ objawów! To może być choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy.

Wrzody żołądka to ubytki błony śluzowej w żołądku albo w dwunastnicy. Bywa też, że ubytki powstają w dolnej części przełyku (w odcinku, gdzie jest narażony na działanie kwasów żołądkowych). Zwykle jednak wrzody tworzą się w tej części układu pokarmowego, gdzie występuje pepsyna (enzym trawiący białka). Uszkodzenia błony śluzowej mogą mieć różną wielkość i głębokość – od kilku milimetrów, wielkości pestki wiśni lub nawet do kilku centymetrów, czasem nawet przechodzą przez całą ścianę żołądka lub dwunastnicy.

Najczęstszym objawem choroby wrzodowej jest regularnie pojawiający się ból w nadbrzuszu, występujący około 1-3 godzin po posiłku (wrzody żołądka) i ustępujący po zażyciu leków zobojętniających kwas solny oraz ból występujący na czczo (w przypadku wrzodach dwunastnicy) i znikający po spożyciu posiłku.

Choroba może przebiegać przez wiele miesięcy bezobjawowo, a czasami objawy są niejednoznaczne. To dlatego wrzody są dość trudne do zdiagnozowania w domowych warunkach. Badaniem, które ostatecznie rozstrzyga o pojawieniu się wrzodów jest gastroskopia (inaczej endoskopia lub panendoskopia).

Do pozostałych dolegliwości towarzyszących chorobie wrzodowej zalicza się nudności, wymioty, krwawienie z przewodu pokarmowego, pieczenie zamostkowe (zgaga), kwaśne lub gorzkie odbijanie, niesmak w ustach, zaparcia na przemian z biegunkami, wzdęcia, gwałtowny spadek masy ciała, częste czkawki. W przypadku wystąpienia tych objawów połączonych z bólem nadbrzusza należy skonsultować się z lekarzem, który zleci badanie diagnozujące.

Za 92% zachorowań na wrzody dwunastnicy i 70% zachorowań na wrzody żołądka odpowiada bakteria Helicobacter pylori. Nosicielami tej bakterii jest zdecydowana większość populacji, gdyż do zakażenia najczęściej dochodzi drogą pokarmową lub podczas pocałunku. O tym, czy jesteśmy nosicielami, można przekonać się robiąc domowy test (np. Helico, dostępny w aptekach, koszt: około 40 zł). Obecność bakterii nie oznacza od razu choroby – wielu nosicieli nigdy nie zapada na wrzody żołądka lub dwunastnicy. Soki żołądkowe wydzielane przez błonę śluzową żołądka niszczą bakterie, które trafiają do przewodu pokarmowego z jedzeniem. Jednak gdy w soku żołądkowym jest za dużo kwasu solnego, dochodzi do uszkodzenia bariery ochronnej błony śluzowej. Wówczas rozwija się wrzód.

Predyspozycje genetyczne są istotne w przypadku choroby wrzodowej. W ponad 50% przypadków wrzody są chorobą rodzinną. U osób z grupą krwi 0 istnieje o 35% większe ryzyko zachorowania. Jest to spowodowane prawdopodobnie obecnością antygenu Lewis b, który jest receptorem na komórkach nabłonka żołądka i ułatwia przyleganie do nich bakterii Helicobacter pylori.

Przyczyną choroby może być też zarzucanie żółci do żołądka. U osoby zdrowej żółć znajduje się tylko w dwunastnicy. Kiedy układ pokarmowy nie funkcjonuje prawidłowo, żółć cofa się do żołądka i uszkadza jego barierę ochronną.

Nadmierne stosowanie leków przeciwzapalnych i przeciwbólowych zawierających kwas acetylosalicylowy oraz leków przeciwreumatycznych może niszczyć błonę śluzową żołądka i prowadzić do jej ubytków.

Inne czynniki, które zwiększają ryzyko zachorowania na wrzody są stres, nadużywanie alkoholu oraz palenie papierosów.

Choroba wrzodowa może być następstwem chemioterapii.

Dieta i leki w chorobie wrzodowej

Nie zostało dowiedzione, że jakakolwiek dieta ma wpływ na zachorowalność. Styl życia i nawyki żywieniowe mają jednak istotny wpływ na przebieg choroby. Aby objawy nie nasilały się powinniśmy zrezygnować z takich produktów jak: kawa, napoje gazowane, potrawy ciężkostrawne (tłuste, smażone, pieczone), cebula, przyprawy, grzyby, warzywa kapustne, wszelkiego rodzaju fast-foody. Zamiast tego warto jeść chude gotowane mięso (drobiowe lub wołowe), twarożki, kisiele, galaretki, kasze, czerstwe pieczywo oraz pić kawę zbożową (Inkę).

Przy chorobie wrzodowej zaleca się zrezygnowanie z przyjmowania niesteroidowych leków przeciwzapalnych. W razie bólu głowy lub objawów przeziębienia możliwie najmniej szkodliwe dla żołądka są leki zawierające substancję czynną w postaci paracetamolu (np. Apap, Codipar, Panadol, Tazamol, Paracetamol, Coldrex, Gripeks, MaxFlu, Theraflu, Tabcin).

Kuracja trwa od jednego do dwóch tygodni. Chorym zakażonym bakterią Helicobacter pylori podaje się antybiotyki oraz inhibitor pompy protonowej (zwykle omeprazol, lanzoprazol lub pantoprazol) – zmniejsza on wydzielanie kwasu solnego niemalże całkowicie. Przy leczeniu wrzodów nie spowodowanych infekcją bakteryjną podaje się jedynie inhibilator pompy proteinowej. Trzeba go zastosować zawsze w przypadku stosowania terapii niesterydowymi lekami przeciwzapalnymi po zaleczonych wrzodach. Jeśli w wyniku leczenia wystąpiły powikłania (np. krwawienia), stosowanie leków uszkadzających błonę śluzową będzie niewskazane przez całe życie.

Nieleczona choroba wrzodowa może być źródłem wielu powikłań: krwotoków (często połączonych z anemią), perforacji (przebicia ściany żołądka lub dwunastnicy) lub stenozy (zwężenie światła przewodu pokarmowego powodujące wymioty). Gdy pojawią się pierwsze widoczne objawy należy niezwłocznie udać się do lekarza i rozpocząć leczenie.

Kuracje roślinne mogą wspomagać leczenie wrzodów. Skuteczny jest napar z siemienia lnianego (łyżka nasion zalana wrzątkiem, parzona przez 15 minut, pity między posiłkami. Innym stosowanym specyfikiem jest napar cedrowy. Jego zaletą jest wysoka zawartość niezbędnych nienasyconych kwasów tłuszczowych, które uszczelniają ścianki naczyń krwionośnych oraz nabłonek układu pokarmowego. Kuracji roślinnej nie należy łączyć z właściwym leczeniem, gdyż może ona osłabić działanie antybiotyków.

  • Mężczyźni zapadają na chorobę wrzodową 3 razy częściej niż kobiety

  • Co dziesiąty Polak cierpi na wrzody żołądka lub dwunastnicy

  • 80% społeczeństwa to nosiciele bakterii Helicobacter pylori, będącej główną przyczyną wrzodów

  • Alkohol i nikotyna znacznie zwiększają ryzyko zachorowania

  • Wrzody rozwijają się trzy razy częściej w dwunastnicy niż w żołądku

Napoje energetyczne a zdrowie

Doczekaliśmy się czasów, w których dieta wielu ludzi, także tych młodych, pozostawia wiele do życzenia. Spora grupa osób zwykła zajadać się w fast foodach, których produkty prowadzą do otyłości i pogorszenia stanu zdrowia. Młodzi ludzie, którzy, nic dziwnego, patrząc na ich dietę, czują się zmęczeni i ospali, coraz częściej wybierają też do picia napoje energetyzujące, które mają ich wybudzić, dodać sił, poprawić koncentrację.

Co kryją w sobie napoje energetyzujące?

Sięgając po napoje energetyzujące warto poznać ich skład, bo przecież powinniśmy mieć świadomość tego, co jemy czy pijemy.
Drink ten bazuje przede wszystkim na kofeinie i taurynie. Kofeina, która znajduje się między innymi w kawie, dedykowanej nota bene dorosłym, to związek chemiczny działający na ośrodkowy układ nerwowy, pobudzający korę mózgową, chwilowo poprawiający nastrój oraz koncentrację. Jego obecność w organizmie zwiększa zapotrzebowanie na tlen i wydzielanie adrenaliny. Tauryna natomiast przyspiesza regenerację mięśni po wysiłku oraz wspomaga proces utleniania. Wysiłek fizyczny zatrzymuje serotoninę, co sprawia, że nie odczuwamy zmęczenia.
Poza kofeiną i tauryną butelka czy puszka napoju energetyzującego zawierać może takie składniki jak: dwutlenek węgla, znikomą ilość tłuszczu i białka, niekiedy śladowe ilości witamin, zwłaszcza z grupy B a także cukier.
Witaminy w napojach energetycznych są śladowe i przypuszcza się, że jest to chwyt marketingowy, który ma zwracać uwagę na prozdrowotne właściwości tych drinków. Prawda jest jednak taka, że napój energetyczny swoimi zdrowotnymi właściwościami daleki jest od jabłka, kalarepy czy marchewki.

Napoje energetyzujące w diecie dzieci i młodzieży

Napoje energetyczne są powszechnie dostępne niemal w każdym sklepie, których półki są w nie bogato wyposażone. Drinki te zachęcają do zakupu przyjaznym wyglądem opakowań oraz hasłami reklamowymi.
Lekarze jednak alarmują, twierdząc zgodnie, że po napoje energetyczne nie powinny sięgać osoby poniżej 16 roku życia. W przeciwnym wypadku mogą nie dożyć one nawet 60. roku życia.
Problem spożywania przez młodych ludzi napojów energetycznych skłonił naukowców do przeprowadzenia badań. W ich wyniku wytoczono starania, by na etykietach tego typu drinków pojawiła się informacja, ze są one niewskazane dla osób poniżej 13. roku życia. Konsekwencje sięgania po nie zbyt często mogą kosztować nas bardzo wiele a przedawkowanie ich w wielu przypadkach oznacza wystąpienie nadpobudliwości, bólu głowy, arytmii serca, niepokoju i stanów lękowych.

Napoje energetyczne a zdrowie

Napoje energetyczne tymczasem cieszą się wśród dzieci i młodzieży sporym zainteresowaniem. Są smaczne a zawartość kofeiny wynosi tyle, ile znajduje się w kawie.
Zwrócić uwagę należy jednak, iż przeciętny dorosły wypija średnio 2-3 filiżanki kawy dziennie. Napoje energetyczne są natomiast dostępne w opakowaniach o znacznie większej objętości. Litrowe butelki tego trunku to żaden wyjątek, a skoro można je kupić właśnie w takich butelkach, dlaczegóż by nie wypić całej?
Wypicie zawartości dwóch butelek o takiej pojemności oznaczają dla osoby dorosłej wiele kłopotów zdrowotnych w tym: pobudzenie psychoruchowe, wymioty, nudności, biegunka, osłabienie, przyspieszone bicie serca, niemiarowość jego bicia, drgawki, podrażnienie ośrodka oddechowego. Ostrzegając warto zwrócić uwagę, że po przedawkowaniu napojów energetycznych odnotowano nawet przypadki śmiertelne, których przyczyną były najczęściej migotanie komór.
Spożywanie przez dzieci i młodzież napojów energetycznych oraz wysoce słodzonych zwiększa też liczbę zachorowań na cukrzycę.

Napoje energetyczne nie są wskazane nie tylko dla młodych osób, ale również dla osób cierpiących na cukrzycę, zaburzenia rytmu serca, nadciśnienie tętnicze, padaczkę, choroby wrzodowe. Nie powinny ich pić również kobiety w ciąży.
Sięgać po nie powinny jedynie osoby znajdujące się w tak zwanych sytuacjach awaryjnych, a więc głównie kierowcy, którzy trunki te powinni dawkować racjonalnie.

Napoje energetyczne oferta

na półkach sklepowych dostępnych jest wiele napojów energetycznych. Obok popularnego Red Bulla znajdziemy takie napoje jak: XL, Burn, Tiger. Wśród nich znaleźć można i nowości, do których należą:

napój energetyzujący Szopkop Dawida Bratko
Dawid Bratko, znany powszechnie jako „król dopalaczy”, po burzliwym i głośnym zamknięciu sieci z dopalaczami zajął się produkcją napojów energetycznych,w składzie których znajduje się między innymi kofeina, tauryna, inozytol, syrop glukozowo-fruktozowy, kwas cytrynowy, witaminy B12 i B6.
Napój energetyzujący Szopkop produkowany jest w jednym z krajów UE, posiada certyfikat UE, przeszedł też badania w Głównym Inspektoracie Sanitarnym;

napój energetyczny Blow dla kobiet

Na rynku pojawił się pierwszy napój energetyczny stworzony z myślą o kobietach. Mowa o produkcie marki PB Group Premium Beverages – Blow la Feminine Edition.
Drink ten, zwraca na siebie uwagę swą ciekawą szatą graficzną, ma smak poziomki i maliny a w jego składzie znajdują się między innymi ekstrakt z hibiskusa wykonany na bazie wody osmotycznej, która niweluje charakterystyczny dla napojów energetycznych zapach;

napój energetyczny Burn
Burn oferuje swoim klientom kilka drinków energetycznych, w tym:
Burn na wynos, w puszce
Burn Shot, na jeden strzał,
Burn Tropical, zawierający ponad 20% soków owocowych,
Burn Energy Drink.
Napoje te zawierają między innymi takie składniki jak: tauryna, kofeina, glukuronolakton, inozytol, ekstrakt z guarany, witaminy z grupy B.
Nowością marki jest napój Burn Tropical zawierający ponad 20% soków owocowych, w tym sok z pomarańczy, moreli, marakuji a także przecier z guarany i mango.
Napój ten dodaje energii oraz witamin, zawiera bowiem witaminy z grupy B. jest on dedykowany osobom poszukującym skutecznych sposobów na zwalczenie zmęczenia i poprawę koncentracji.

W SPAniały Relaks

SPA to skrót od łacińskiego Sanus per aquam – zdrowie przez wodę. Nie wiadomo kto pierwszy wymyślił wodne terapie. W Europie pierwsi byli Grecy, ale to Rzymianie wraz z podbojem starego kontynentu rozpropagowali ideę korzystania z wodnych dobrodziejstw i przyjemności.

Współcześnie SPA to synonim luksusu i holistycznej, czyli kompleksowej troski o samopoczucie człowieka – fizyczne i psychiczne. To zabiegi wykorzystujące wodę, wyciągi morskie, mineralizowane błota, różne techniki masaży czy kąpiele z różnymi dodatkami (sole, glinki, olejki itd.). Warto podkreślić, że SPA to nie tylko relaks – zdecydowana większość nowoczesnych ośrodków SPA ma w swojej ofercie również zabiegi lecznicze i rehabilitacyjne, najczęściej przeprowadzane po konsultacji lekarskiej.
To wszystko sprawia, że idea SPA – tak jak wszystkie luksusowe nowinki – zaczyna powoli trafiać pod strzechy i przestaje być domeną i zachcianką jedynie bogatych. Jest to o tyle ważne, że Terapia Wodna – czego dowodzą badania naukowe – nie tylko wzmacnia odporność organizmu, ale też przynosi głęboki relaks i wyciszenie. Dobrze, że z jej dobrodziejstw może korzystać coraz więcej osób.

Wiemy już mniej więcej czy jest SPA, ale najlepiej będzie jeśli przyjrzymy się bliżej temu, co mają do zaoferowania ośrodki zajmujące się terapią wodną. Oto kilka przykładowych zabiegów, które pozwolą nam się zrelaksować i odzyskać zdrowego ducha.

Kapsuła SPA – jest to urządzenie służące do przeprowadzania zabiegów kosmetycznych oraz relaksacyjnych. Działanie kapsuły jest oparte na kombinacji kilku technik: pary wodnej, aromaterapii, podczerwieni, masażu wibracyjnego. Taki kompleksowy zabieg poprawia ukrwienie skóry, nawilża ją, odpręża i rozgrzewa całe ciało, wspomaga odchudzanie i detoksykację

Balneoterapia – to różnego rodzaju kąpiele z dodatkiem składników mineralnych, których głównym zadaniem jest dobroczynny wpływ na mięśnie. Kąpiele mogą być połączone z hydromasażami i biczami wodnymi. Balneoterapia pomaga w likwidacji napięć mięśniowych i poprawia krążenie.

Body Detox – to zabieg, którego celem jest oczyszczenie organizmu i przywrócenie mu optymalnej równowagi energetycznej. Przeprowadza się go poprzez zanurzenie stóp w wodzie, przez którą przepływa prąd jonizujący wodę. Bardzo często zabiegowi towarzyszy muzyka relaksacyjna i świece aromatyczne. Usuwa toksyny, oczyszcza krew, działa bakteriobójczo i przywraca równowagę organizmu.

Zabieg czekoladowy – polega na nałożeniu na skórę rozgrzanej emulsji czekoladowej. Zapewnia gruntowne nawilżenie, odżywienie oraz wygładzenie skóry. Dostarcza substancji pobudzających wydzielanie endorfin w organizmie, które odpowiedzialne są za uczucie szczęścia i zadowolenia.
Zabieg poprawia krążenie i przepływ limfy. Sole mineralne, pierwiastki oraz witaminy zawarte w ekstrakcie czekolady uzupełniają ich braki w skórze, poprawiają jej jędrność i elastyczność. Ceramidy roślinne uszczelniają naskórek i chronią skórę przed wysuszeniem.

Masaż kamieniami (gorącymi i zimnymi) – to zabieg polegający na układaniu w kluczowych miejscach ciała kamieni. Jest to rodzaj masażu, który wykorzystuje efekt oddawania ciepła (lub) zimna nagromadzonego w kamieniach. Ciepło kamieni i zapach olejków eterycznych rozluźnia mięśnie i pobudza krążenie. Kamienie zimne zmniejszają obrzęki i przekrwienia. Poza tym, naprzemienne stosowanie gorących i zimnych kamieni wpływa na rozszerzanie się naczyń krwionośnych, a w konsekwencji, zwiększa przepływ krwi przez mięśnie, przyspieszając dostarczanie substancji odżywczych.

Grota solna – działa profilaktycznie, leczniczo i rekreacyjnie. Grota wypełniona jest kryształkami soli z Morza Martwego, panuje w niej mikroklimat o wyjątkowej czystości bakteriologicznej i odpowiedniej wilgotności oraz temperaturze. Powietrze nasycone jest związkami: jodu, magnezu, wapnia, potasu, sodu i bromu, niezbędnymi dla prawidłowego funkcjonowania organizmu. Jednorazowy 45-minutowy seans w jaskini odpowiada trzem dniom pobytu nad morzem.

Kąpiele – ośrodki SPA mają w swojej ofercie różne rodzaje kąpieli, które mają właściwości kosmetyczne i zdrowotne. Najpopularniejsze z nich to: kąpiel Kleopatry (kąpiel w mleku, nawilżająca i odżywiająca skórę), kąpiel perełkowa (perełki to po prostu pęcherzyki powietrza wypuszczane z dna wanny – delikatnie masują całe ciało), kąpiel ziołowa (odpowiednio dobrane zioła pomagają łagodzić dolegliwości skórne i alergie).

Nordic walking – choć nie jest to zabieg ściśle związany ze SPA, to coraz więcej ośrodków proponuje tę formę aktywności jako fantastyczne uzupełnienie terapii wodnej. Nordic walking to intensywny spacer ze specjalnymi kijkami trzymanymi w dłoniach. Taki rodzaj poruszania się powoduje, że pracują wszystkie grupy mięśni, a odciążany jest kręgosłup. Polecany przy problemach z krążeniem, schorzeniach kręgosłupa oraz jako idealny trening ogólnorozwojowy.

Polska już dawno przestała być białą plamą na europejskiej mapie ośrodków SPA. W tej chwili w naszym kraju działa kilkaset ośrodków o wysokim standardzie oferujących kompleksową ofertę – wypoczynek, wyżywienie i zabiegi SPA. Są to zarówno pensjonaty jak i Hotele Spa wysokiej kategorii, przepięknie zlokalizowane (często w miejscowościach uzdrowiskowych), dzięki czemu przyroda wzmacnia terapeutyczną moc zabiegów SPA. Do tego dochodzi coraz większa ilość gabinetów Day SPA, które oferują same zabiegi, bez zaplecza noclegowo-gastronomicznego.

Taka ilość ofert może powodować kłopoty z wyborem odpowiedniego miejsca i programu wypoczynku. Przy planowaniu wypoczynku SPA można więc skorzystać z profesjonalnego doradztwa specjalistów ze SpaClub.pl. Pomogą oni w znalezieniu odpowiedniego obiektu (znają położenie obiektów, rozkład pokoi, infrastrukturę), zarezerwują miejsca, doradzą przy wyborze pakietów SPA, zajmą się formalnościami. W ofercie SpaClubu znajdują się ośrodki i uzdrowiska, które oferują romantyczne wyjazdy dla dwojga, pakiety relaksacyjne, wczasy lecznicze – SPA nad morzem i w górach, latem i zimą.

SPA nie jest przemijającą modą. To sposób na zdrowy i aktywny wypoczynek, na odrobinę relaksu w wolnej chwili. Warto skorzystać z takiej możliwości.

Jak starzeje się słuch?

Główną przyczyną starzenia się słuchu jest postępujący wiek. Niewiele osób jednak zdaje sobie sprawę z tego, że aparat słuchu nie starzeje się dopiero w podeszłym wieku, ale znacznie wcześniej. Często takie problemy pojawiają się już wcześniej – nawet po 30 roku życia i objawiają się niedosłyszeniem pewnych dźwięków. Niestety wielu ludzi bagatelizuje takie sprawy, tłumacząc sobie, że w tak młodym wieku nie pojawiają się zaburzenia słuchu. Każdy organizm jest inny i ma odmienne predyspozycje. Jedna osoba prawie do końca życia nie doświadczy problemów ze słuchem, zaś inna może je zauważyć bardzo wcześnie i będą one szybko postępować.

Konsekwencje pogorszenia słuchu

  • Brak samodzielności wywołany gorszym słuchem – trudniej porozumiewać się ze światem zewnętrznym – z rejestratorką medyczną, w punkcie obsługi klienta, w domu, w sklepie.
  • Gorszy słuch często wiąże się z utratą dotychczasowych zainteresowań – kinem, teatrem, spotkaniami ze znajomymi lub mszy w kościele.
  • Zaburzenia słuchu mogą wywołać problemy w sferze zawodowej – na wiele stanowisk przyjmowane są młodsze, sprawniejsze osoby, które stanowią konkurencję dla pracowników starszych. Przez trudności z usłyszeniem na przykład poleceń przełożonego można spaść w hierarchii firmy lub stracić pracę, na rzecz młodszych współpracowników.

Kiedy warto wybrać się na badanie słuchu?

Badania słuchu powinno się przeprowadzać regularnie, gdyż w dzisiejszych czasach jesteśmy narażeni na wiele dźwięków mogących powodować problemy ze słyszeniem wielu rzeczy. Dla seniorów badanie jest zalecane, gdy:

  • Mówi zdecydowanie głośniej, niż jest to niezbędne
  • Nie słyszy niektórych dźwięków (szczególnie wysokich np. niektórych zgłosek, dzwonków)
  • Ma problemy z usłyszeniem lub zrozumieniem szeptu
  • Znacznie zwiększa głośność urządzeń takich jak radio lub telewizor
  • Wydaje się nieobecny przy rozmowach prowadzonych w większej grupie
  • Bardzo często prosi, aby powtórzyć zdanie
  • Wielokrotnie uskarża się na szumy w uszach

Jak można przeciwdziałać problemom ze słuchem?

Aktualnie dociera do nas tyle dźwięków, o różnym natężeniu, które mogą się znacznie przyczyniać do zaburzeń słuchu. Szczególnie dotyczy to osób dorosłych, u których zaczynają się pojawiać inne dolegliwości związane z ogólnym stanem zdrowia np. problemy z sercem lub krążeniem krwi, albo nadciśnieniem,  które osłabiają układ nerwowy, który jest odpowiedzialny także za słuch. Dlatego warto, aby poprawić słuch, podjąć leczenie niektórych schorzeń. Kolejnym czynnikiem, który może spowodować komplikacje ze słuchem jest nadmierny i długotrwały stres. W podeszłym wieku nie jest wskazane nie tylko ze względu na słuch, ale ogólne samopoczucie i prawidłowe funkcjonowanie organizmu. Należałoby zmienić styl życia, zwolnić trochę szaleńcze tempo i odseparować się od źródeł głośnych dźwięków. Wiadomo nie od dziś, że hałas, na który jesteśmy narażeni w każdej chwili, może powodować problemy lub nawet utratę słuchu. Kiedyś ludzie nie byli tak wystawieni na działanie hałasu, gdyż nie było tak wiele jego źródeł. W dzisiejszych czasach mamy tak bogatą ofertę odtwarzaczy do muzyki, telewizorów, systemów nagłaśniających, że ryzyko rośnie. Wszechobecnym zjawiskiem jest teraz młodzież, ale też dorośli, korzystających ze słuchawek z bardzo głośno włączoną muzyką. Kluby oferujące imprezy niemalże prześcigają się w głośności puszczanej muzyki, do tego stopnia, że niemożliwe staje się rozmawianie nawet twarzą w twarz. Dobrze byłoby unikać stałego słuchania głośnych dźwięków, znaleźć trochę czasu na wyciszenie organizmu i chwilę relaksu dla przeciążonego tą kakofonią dźwięków mózgu.

Można również wypróbować nowy na rynku produkt –  Hear Clear Pro 2, który jest niekwestionowaną pomocą w uzyskaniu lepszej jakości słuchu.

Dlaczego warto skorzystać z Hear Clear Pro 2?

Hear Clear Pro 2 został stworzony, aby wspomóc osoby mające problemy ze słuchem. Pragniesz na nowo cieszyć się śpiewem ptaków, rozmowami z bliskimi osobami, oglądanie telewizji lub słuchaniem ulubionych audycji? Chcesz zapomnieć o krępujących sytuacjach w sklepach lub urzędach, gdy musisz w nieskończoność prosić o powtórzenie pytania? Dlatego warto zainwestować w asystenta słuchu Hear Clear Pro 2 i móc znów poczuć się wolnym.

Jakie są zalety Hear Clear Pro 2?

  • Niewielki rozmiar i waga;
  • Duży komfort stosowania – praktycznie niezauważalny;
  • Prosty w użyciu;
  • Bezpieczny i certyfikowany;
  • Pozwala uniknąć zabiegów, operacji, stosowania niewygodnych i dużych aparatów słuchowych.

Zrób pierwszy krok w kierunku lepszego słuchu!

Hear Clear Pro 2 to nowoczesne rozwiązanie dla osób mających problemy ze słuchem. Asystent słuchu pozwoli na nowo cieszyć się kontaktami z rodziną i znajomymi. Jego innowacyjność polega na zastosowaniu specjalnego mikroprocesora, który umożliwia szybsze i dokładniejsze przesyłanie fal dźwiękowych do rejonów kory mózgowej odpowiedzialnej za zmysł słuchu. Hear Clear Pro 2 wzmacnia odbiór różnego natężenia dźwięków i eliminuje szumy, które utrudniały dokładne słyszenie. Szumy uszne, które często pojawiają się z wiekiem nie pozwalają się odprężyć, zrelaksować, a nawet pracować. Szumy takie mogą się nasilać prowadząc do napięcia nerwowego, które również wpływa destruktywnie na codzienne funkcjonowanie.

Czego można się spodziewać podczas korzystania z asystenta słuchu?

  • Odbieranie szerszego zakresu dźwięków, nawet przy sporych odległościach;
  • Podniesienie poziomu słyszenia szeptów i wysokich dźwięków nawet do 50%;
  • Eliminowanie szumów usznych;
  • Lepiej słyszeć i rozumieć wypowiedzi innych osób;
  • Pozbyć się typowych problemów związanych z pogorszeniem słuchu takich jak: bóle głowy, złe samopoczucie;
  • Odciążyć mózg, który przez problemy spowodowane gorszym słuchem, nie jest w stanie się regenerować i odprężyć.

Hear Clear Pro może stać się nie tylko asystentem słuchu, ale przyjacielem, który umożliwi wszystko to, co przez problemy ze słuchem znalazło się poza zasięgiem.

NAJCZĘSTSZE CHOROBY ZAKAŹNE WIEKU DZIECIĘCEGO

Większość zakaźnych chorób u dzieci przebiega obecnie łagodniej niż dawniej (szczepienia). Należy zdawać sobie sprawę, że każda wirusowa choroba może stwarzać zagrożenie powikłaniami, dlatego mimo dobrego stanu dziecka, powinno ono przebywać w domu i okres rekonwalescencji powinien trwać odpowiednio długo. Dziecko nie powinno przebywać w towarzystwie innych dzieci, ponieważ je zakaża. Większość zakaźnych chorób wirusowych powoduje znaczny spadek odporności dziecka i dlatego pociąga za sobą częste zachorowania na inne choroby infekcyjne.
Leczenia przyczynowego nie ma, ponieważ nie znamy skutecznych leków antywirusowych. Dajemy dziecku zwiększone dawki Vit. C, środki przeciwgorączkowe, dziecko powinno przebywać w łóżku. Rozpoznanie ostrej choroby zakaźnej u dziecka zawsze stawia lekarz.

Odra

Jest chorobą wirusową. Źródłem zakażenia jest inne chore dziecko, a przenoszenie infekcji odbywa się drogą kropelkową (kaszel, kichanie).
Ze względu na wykonywane szczepienia zachorowalność zmniejszyła się wielokrotnie.

  • Okres występowania – (tzn. stan w którym dziecko jest już zakażone, ale jeszcze nie ma objawów klinicznych) wynosi od 9-14 dni. Największa zakaźność występuje na 5 dni przed pojawieniem się wysypki oraz 4 od chwili jej ukazania się.
  • Objawy – występuje gorączka, zaczerwienione oczy i światłowstręt (nieżyt spojówek), katar, ból gardła i kaszel. Kaszel jest często bardzo męczący i suchy. Twarz dziecka wygląda jak po długotrwałym płaczu. Następnie pojawia się wysypka gruboplamista, zlewająca się. Pojawia się początkowo za uszami, następnie przechodzi na twarz i szyję, a potem na tułów i kończyny. Śluzówki jamy ustnej są zaczerwienione. Od chwili ukazania się wysypki (po 4-5 dniach) temperatura opada i dziecko powoli wraca do zdrowia.
    W niektórych przypadkach, zwłaszcza u dzieci ze zmniejszoną odpornością, odra może mieć przebieg szczególnie ciężki (wysypka krwotoczna).
  • Powikłania – najczęstszym powikłaniem jest zapalnie ucha, zapalenie krtani (może przebiegać z dużą dusznością), zapalenie płuc, mięśnia sercowego oraz najgroźniejsze powikłanie – odrowe zapalenie mózgu.
    Dołączenie się powikłań często manifestuje się ponownym skokiem gorączki i w takim przypadku należy niezwłocznie poprosić lekarza.

Różyczka

Jest chorobą wirusową, źródłem zakażenia jest chory człowiek. Zakażenie następuje drogą kropelkową, a okres wylęgania trwa 14-21 dni. Dziecko zakaża już na 7 dni przed wystąpieniem wysypki i trwa jeszcze 14 dni od momentu jej pojawienia się.

  • Objawy – Umiarkowana gorączka. Stan dziecka dobry. Wysypka drobna, różowa, grudkowa na całym ciele. Charakterystyczne jest powiększenie węzłów chłonnych potylicznych oraz powiększenie śledziony.
  • Przebieg – najczęściej jest lekki i nie wymaga leczenia.
    Największe niebezpieczeństwo stwarza zakażenie różyczką kobiety w ciąży (jeżeli na nią nie chorowała w dzieciństwie). Przebieg tej choroby może powodować cały szereg wad rozwojowych płodu (oczu, mózgu, serca, głuchota).
    Jeżeli kobieta w ciąży zetknie się z różyczką powinna zgłosić się do lekarza celem podania jej preparatu gammaglobuliny. Skuteczność tego zabiegu nie jest pewna.
  • Zapobiegać różyczce możemy skutecznie tylko przez szczepienia, dlatego obecny "kalendarz szczepień" uwzględnia szczepienia wszystkich dziewczynek przed okresem pokwitania.

Świnka

Choroba wirusowa. Zakażenie dokonuje się drogą kropelkową. Okres wylęgania to 16-18 dni. Niemowlęta nie chorują ze względu na odporność wrodzoną uzyskaną od matki. Zakażenia często przebiegają bezobjawowo. U większości dorosłych stwierdza się istnienie przeciwciał.

  • Objawy – gorączka, czasem wysoka. Znaczna bolesność powiększonych obrzękniętych ślinianek przyusznych, podżuchwowych i podjęzykowych.
    Twarz jest obrzęknięta. Ból ślinianek nasila się przy kwaśnym smaku potraw. Wirus świnki atakuje oprócz ślinianek także trzustkę. Dołączenie się bólów brzucha i wymiotów świadczy o obecności stanu zapalnego tego narządu. Niekiedy zapaleniu ślinianek towarzyszy silny ból głowy oraz wymioty, co świadczy o współistnieniu zapalenia opon mózgowych (towarzyszy około 1/3 przypadków).
  • Leczenie – nie ma leczenia przyczynowego. Ból ślinianek można zmniejszyć podając dziecku Paracetamol, a także owijając szyję cienką flanelką lub watą. W wypadku dołączających się bólów brzucha lub głowy należy skonsultować się z lekarzem. Do całkowitego ustąpienia obrzęku ślinianek dziecko musi pozostać w domu.

Ospa wietrzna

Zakażenie wirusowe. Wirus ospy wietrznej może wywoływać dwie postaci choroby: ospę wietrzną oraz półpasiec. Postać choroby zależy od stanu immunologicznego pacjenta.
Do zakażenia dochodzi drogą kropelkową. Dziecko zakażone jest już 2 dni przed wystąpieniem wysypki. Zakaźność kończy się dopiero gdy wszystkie pęcherzyki przyschną. Okres występowania trwa 14 – 28 dni.

  • Objawy – występuje gorączka oraz charakterystyczna wysypka pojawiająca się rzutami w odstępach co parę godzin. Takich "rzutów" wysypki może być kilka do kilkunastu. Wykwity mają charakter pęcherzyków wypełnionych jasnym płynem, od wielkości łebka szpilki do wielkości grochu. Charakterystyczne jest pojawienie się wysypki na owłosionej skórze głowy. Podobne wykwity mogą pojawiać się również na śluzówkach jamy ustnej i narządach płciowych.
    Pęcherzyki pękają i zasychają w strupki. Dziecko skrobiąc się może zakazić skórę bakteriami ropnymi. Trzeba temu zapobiegać, bo wówczas po odpadnięciu strupków pozostają blizny. Szczególnie ciężko przechodzą ospę dzieci z niedoborami odporności i wówczas jest niezbędna kilkukrotna obecność lekarza, aby stwierdzić czy nie występują powikłania. Dzieci chore na ospę wietrzną powinny być izolowane aż do czasu kiedy strupki odpadną.
    W przebiegu ospy jako powikłania mogą wystąpić objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego (np. zaburzenia równowagi) – należy wówczas niezwłocznie skontaktować się z lekarzem.
  • Leczenie – u dzieci z osłabioną odpornością można podać preparat immunologiczny (Varitect) lub Acyklowir.
    Krostki i strupki smarujemy specjalnym "płynnym pudrem" (dostępnym w aptekach), aby zmniejszyć świąd. Ma on również działanie odkażające. Miejsca zainfekowane można posmarować roztworem wodnym gentiany.

 

Woda – trzeba pić żeby żyć

Woda gasi pragnienie, o które nietrudno zwłaszcza w upalne dni. Okazuje się tymczasem, że odczuwanie go jest znakiem, że nasz organizm zaczął się już odwadniać. Nie czekajmy zatem na jego pojawienie się.

Za co odpowiada woda?

Woda jest nam potrzebna do prawidłowego funkcjonowania organizmu, w którym zachodzi szereg reakcji chemicznych przekładających się na kondycję fizyczną i psychiczną.
Odpowiada także za ciśnienie krwi, przenosi bowiem do komórek tlen oraz składniki odżywcze, jej obecność pozwala także oczyścić organizm z toksyn. Woda reguluje również temperaturę ciała, stąd też w czasie upałów pojawia się pot.
Niedostateczna ilość wody w organizmie przekłada się na nieprawidłowe jego funkcjonowanie. Zachwianiu ulega system trawienia, praca jelit, przyswajanie cennych składników. Woda nawilża organizm, także płuca ułatwiając oddychanie, bierze udział w przenoszeniu dźwięków przez ucho środkowe.

Ile wody pić?

Woda trafia do naszego organizmu nie tylko w jej czystej postaci. Znajduje się również w wielu pokarmach- owocach, warzywach, mleku, mięsie czy nawet pieczywie.
Jeśli nasza dieta bogata jest w owoce i warzywa organizm ma szansę otrzymać nawet około 1 litra wody.
Każdego dnia powinniśmy dostarczyć naszemu organizmowi minimum 1 litr wody, przy czym pamiętać należy także o maksymalnej porcji, która powinna uwzględnić możliwości nerek.
Dawkę tę należy przeliczyć na wagę ciała. I tak przyjmuje się, że na 1 kg masy ciała przypada około 30 cm3 wody na dobę.

Codziennie nasz organizm traci około 2,5 litra wody (mocz, pot, kał) a narządem, który uczestniczy w regulowaniu gospodarki wodnej są nerki.
Sygnałem świadczącym o braku wody w organizmie jest uczucie pragnienia. Odczuwamy je, gdy tracimy 1-2 % wody, przy czym utrata około 20% prowadzi do śmierci.
Zapotrzebowanie na wodę zależne jest od pory roku, strefy klimatycznej, przemiany materii, rodzaju wykonywanej pracy. W upalne dni oraz w trakcie wykonywania pracy fizycznej zapotrzebowanie na wodę wzrasta nawet do 4 litrów na dobę. Woda wyparowuje z organizmu również w czasie mrozów, kiedy to wzrasta zapotrzebowanie na energię potrzebną do ogrzania ciała. Ilość płynów należy też zwiększyć w czasie choroby, podczas gorączki, biegunki, wymiotów.

Kiedy nasza dieta jest wysokokaloryczna, bogata w błonnik a produkty są słone i ostro doprawione, organizm w czasie trawienia zużywa większą ilość wody. Jej dawka powinna być także zwiększona w przypadku osób chorych na cukrzycę, odchudzających się oraz z nadwagą a także tych, którzy piją duże ilości kawy czy mocnej herbaty.

Jaką wodę wybrać?

Woda mineralna powinna być dobrana adekwatnie do potrzeb i kondycji organizmu. Oznacza to, że niemowlęta i dzieci powinny pić wodę źródlaną, osoby z nadciśnieniem tętniczym stronić powinny od wody zawierającej wysoką ilość sodu, wybierając te zawierające wysokie stężenie magnezu, chorzy na kamicę nerkową wybierać powinni wodę o niskiej zawartości wapnia, który z kolei zalecany jest cierpiącym na osteoporozę. Osoby pracujące w wysokich temperaturach oraz fizycznie niedobór minerałów uzupełniać powinny z kolei wodą zawierającym wysokie stężenie potasu i sodu.

Woda powinna nam przede wszystkim smakować, bowiem okazuje się, że nie każda smakuje tak samo. Warto dlatego kupić kilka butelek różnych marek, by mieć możliwość porównania i wyboru smaku najbardziej nam odpowiadającego.

Co kryje w sobie butelka wody mineralnej?

Na rynku dostępnych jest wiele rodzajów wód. Co kryją niektóre z nich?
Postanowiliśmy sprawdzić skład tych, które cieszą się sporą popularnością – Woda mineralna ranking

Woda mineralna Cisowianka
woda Cisowianka pochodzi z nałęczowskich pokładów wodonośnych i jest średniozmineralizowana, co oznacza, że można ją pić codziennie, bez ograniczeń. Co ważne, nie zawiera dużej ilości sodu.
W 1 litrze wody mineralnej Cisowianka znajduje się 714 mg składników mineralnych, wśród nich między innymi:
kationy – wapniowy, magnezowy, sodowy, potasowy,
aniony – wodorowęglanowy, chlorkowy, siarczany, flourkowy.

Woda mineralna Żywiec Zdrój
woda Żywiec Zdrój pochodzi z ekologicznie czystych terenów Żywieckiego Parku Krajobrazowego. Ma neutralny smak, nie zawiera dużej ilości sodu, jest też odpowiednio zmineralizowana, toteż jest bezpieczna dla zdrowia i może być pita bez ograniczeń.
Instytut Matki i Dziecka zaleca ją do spożywania przez kobiety karmiące, w ciąży, niemowlęta oraz dzieci.
1 litr wody mineralnej Żywiec Zdrój zawiera 232 mg składników mineralnych, w tym między innymi:
kationy – wapniowy, sodowy, magnezowy,
aniony – wodorowęglanowy, fluorkowy.

Woda mineralna Muszynianka
Dewizą marki jest stwierdzenie, że „woda to życie”, z czym zgodzić musi się każdy z nas.
Początki firmy związane są nie z wodą lecz ze świadczeniem usług krawieckich, które następnie zostają poszerzone o przemysł spożywczy. Dopiero na początku lat 90. rozpoczyna się produkcja wód mineralnych, a poprzednie lata stanowią skarbnice wiedzy na temat zasad zdrowego żywienia.
Woda mineralna Muszynianka pochodzi z Popradzkiego Parku Krajobrazowego i jest wodą alkaliczną, wysokozmineralizowaną, magnezowo-wapniową. Zawiera wiele cennych minerałów, w tym między innymi magnez, wapń, potas, sód, żelazo, mangan, fluorki, chlorki. Wykazuje tez właściwości dietetyczno-odżywcze.
W 1 litrze wody mineralnej Muszynianka znajduje się aż 1952 mg składników mineralnych, w tym:
kationy – magnezowy (130), wapniowy (205), sodowy (88), potasowy (10),
aniony – wodorowęglanowy (1477), siarczanowy (28), chlorkowy (14).

Większość z nas pije za mało wody. To z kolei może przyczynić się do kłopotów zdrowotnych. Objawem niewystarczającej ilości wody w organizmie jest nie tylko rosnące pragnienie czy suchość w ustach, ale również rozdrażnienie, bezsenność, wysuszenie i zaczerwienie skóry, spadek apetytu, osłabienie organizmu. Zbyt mała ilość wody utrudnia także pozbycie się toksyn z organizmu, które w konsekwencji zalegają w nim, co przekłada się na stan zdrowia oraz kondycję skóry.

Wodę, utrzymującą nas przy życiu, warto pić. Za jej sprawą z pożywienia rozpuszczone zostają związki chemiczne, organizm zostaje oczyszczony z toksyn, ciało utrzymuje stałą temperaturę zaś nasze wnętrze jest należycie nawilżone, co umożliwia prawidłowe funkcjonowanie poszczególnych organów.

FAKTY DOTYCZĄCE UDARU MÓZGU

Czym jest udar mózgu i jakie są jego następstwa?

Do udaru mózgu dochodzi, kiedy zostaje przerwana ciągłość ściany naczynia krwionośnego wewnątrz struktur mózgu lub zamknięcie jego światła. O udarze mózgu mówi się, jeżeli objawy świadczące o uszkodzeniu mózgu trwają powyżej 24 godzin. Udar mózgu wywołany pęknięciem ściany naczynia nazywany jest udarem krwotocznym. Natomiast udar, do którego dochodzi w następstwie zamknięcia światła naczynia to udar niedokrwienny. Udary niedokrwienne występują znacznie częściej. "Mikroudar" powodujący objawy trwające poniżej 24 godzin, które nie prowadzą do śmierci, ani inwalidztwa określa się jako przemijające niedokrwienie mózgu (transient ischaemic attack – TIA). Część chorych przeżywa udar mózgu bez większych powikłań, ale wielu umiera lub ulega trwałemu inwalidztwu (udar może powodować między innymi niedowłady, osłabienie siły mięśniowej lub zaburzenia mowy). Udar krwotoczny częściej niż udar niedokrwienny prowadzi do zgonu lub inwalidztwa.

Jakie są przyczyny udaru i jak można im zapobiegać?

Bardzo ważnym czynnikiem prognostycznym obu rodzajów udaru mózgu są wartości ciśnienia tętniczego. Im wyższe ciśnienie tętnicze, tym ryzyko udaru jest wyższe i na odwrót – im niższe ciśnienie, tym niższe ryzyko. Nie udało się określić dolnej granicy ciśnienia tętniczego, poniżej której nie obserwuje się redukcji ryzyka udaru mózgu. Istotnymi przyczynami udaru niedokrwiennego są również: palenie tytoniu, cukrzyca i niektóre formy zaburzeń rytmu serca (przede wszystkim migotanie przedsionków). Ważne są również inne czynniki ryzyka powodujące przyspieszony rozwój miażdżycy (podobnie jak w chorobie niedokrwiennej serca). Ryzyko zachorowania na każdy rodzaj udaru wzrasta gwałtownie wraz z wiekiem.

Wykazano, że u chorych z nadciśnieniem tętniczym stosowanie leków obniżających ciśnienie (tzw. leków hipotensyjnych) zmniejsza ryzyko wystąpienia udaru o ponad 30%. Stosowanie leczenia przeciwzakrzepowego, na przykład acenokumarolu lub warfaryny, u chorych z migotaniem przedsionków również zapobiega udarom. Zaprzestanie palenia tytoniu także poprawia rokowanie i obniża ryzyko zachorowania.

Ile osób choruje na udar mózgu?

Zgony
W roku 1998 udar mózgu był trzecią co do częstości przyczyną zgonów na świecie. W wyniku udarów zmarło 5,1 miliona osób. Liczba zgonów wśród kobiet i mężczyzn była zbliżona. Warto zaznaczyć, że w krajach o niskiej i średniej wysokości dochodu narodowego odnotowano względnie wyraźnie więcej zgonów w wyniku udaru w porównaniu z krajami bogatszymi. Przypuszcza się, że do roku 2020 średnio około 7,6 miliona ludzi będzie umierać każdego roku z powodu udaru mózgu.

Inwalidztwo
W 1998 roku, poza pacjentami, którzy zmarli z powodu udaru mózgu, ponad 15 milionów osób na całym świecie przeżyło udar. Wydaje się, że choroba była w przybliżeniu przyczyną utraty aż 42 milionów lat zdrowego życia.
 

Różnice dotyczące zapadalności na udar mózgu w poszczególnych regionach świata
Zapadalność na udar w poszczególnych krajach znacznie się różni. Szczególnie wysokie wskaźniki odnotowuje się w Chinach, gdzie choroba stanowi wiodącą przyczynę zgonów i trzecią co do częstości przyczynę utraty zdrowia. Szacuje się, że wskaźniki zachorowalności na udar w Chinach są czterokrotnie wyższe niż w Stanach Zjednoczonych lub krajach Europy Zachodniej.

Szacunki na przyszłość
Ocenia się, że w okresie dwóch następnych dekad liczba zgonów z powodu udaru mózgu zwiększy się z 5 do 7 milionów. Podobnie zwiększy się liczba chorych, u których wystąpi udar nie prowadzący bezpośrednio do zgonu. Największy wzrost zachorowań nastąpi w krajach o niskim i średnim poziomie dochodu, zwłaszcza w rejonie Azji i Pacyfiku.

Udar mózgu w Polsce

Udar mózgu jest w Polsce trzecią co do częstości przyczyną zgonów. Każdego roku z powodu udaru umiera więcej niż 30 tysięcy Polaków, a kolejnych 40 tysięcy zapada na udar nie kończący się zgonem. Udar mózgu jest także czwartą najczęstszą przyczyną utraty lat zdrowego życia oraz główną przyczyną inwalidztwa u osób po 40 roku życia.

Udar mózgu stanowi olbrzymie obciążenie finansowe dla społeczeństwa. Ocenia się, że w Polsce całkowite koszty związane jedynie z wtórnymi udarami mózgu wynoszą rocznie około 432 mln złotych, z czego ponad połowa przypada na koszty medyczne i pielęgnacyjne.

Jakie jest ryzyko wystąpienia ponownego udaru mózgu oraz jakie są metody leczenia udaru?

Ryzyko wystąpienia ponownego udaru mózgu u osób, które przeżyły udar lub TIA jest bardzo wysokie. Ocenia się że 30-40% pacjentów zachoruje ponownie na udar mózgu w okresie 5 lat.

Stosowanie kwasu acetylosalicylowego u osób po udarze niedokrwiennym lub TIA zmniejsza ryzyko ponownego zachorowania o około 1/4 – 1/3. Obecnie większość chorych jest leczona w taki właśnie sposób. Leki przeciwzakrzepowe (takie jak acenokumarol) również mogą zmniejszyć ryzyko wystąpienia powtórnego udaru u osób z migotaniem przedsionków, które wcześniej chorowały na udar lub TIA.

Przeprowadzenie operacji, mającej na celu udrożnienie znacznie zwężonej tętnicy szyjnej doprowadzającej krew do mózgu, także prowadzi do zmniejszenia ryzyka udaru u niektórych osób, które przebyły udar niedokrwienny lub TIA. Jednak względnie niewielki odsetek pacjentów kwalifikuje się do takiej metody postępowania chirurgicznego.

Uważa się, że terapia obniżająca wartości ciśnienia tętniczego może zmniejszyć ryzyko ponownego zachorowania u pacjentów po udarze niedokrwiennym lub krwotocznym. Jednak do czasu przeprowadzenia badania PROGRESS dostępne były jedynie informacje wskazujące na potencjalne korzyści wynikające z obniżania ciśnienia tętniczego u chorych z wysokim nadciśnieniem. Nie udokumentowano natomiast korzyści wynikających z leczenia chorych ze średnim lub niewielkim podwyższeniem wartości ciśnienia oraz chorych bez nadciśnienia tętniczego.