Jak starzeje się słuch?

Główną przyczyną starzenia się słuchu jest postępujący wiek. Niewiele osób jednak zdaje sobie sprawę z tego, że aparat słuchu nie starzeje się dopiero w podeszłym wieku, ale znacznie wcześniej. Często takie problemy pojawiają się już wcześniej – nawet po 30 roku życia i objawiają się niedosłyszeniem pewnych dźwięków. Niestety wielu ludzi bagatelizuje takie sprawy, tłumacząc sobie, że w tak młodym wieku nie pojawiają się zaburzenia słuchu. Każdy organizm jest inny i ma odmienne predyspozycje. Jedna osoba prawie do końca życia nie doświadczy problemów ze słuchem, zaś inna może je zauważyć bardzo wcześnie i będą one szybko postępować.

Konsekwencje pogorszenia słuchu

  • Brak samodzielności wywołany gorszym słuchem – trudniej porozumiewać się ze światem zewnętrznym – z rejestratorką medyczną, w punkcie obsługi klienta, w domu, w sklepie.
  • Gorszy słuch często wiąże się z utratą dotychczasowych zainteresowań – kinem, teatrem, spotkaniami ze znajomymi lub mszy w kościele.
  • Zaburzenia słuchu mogą wywołać problemy w sferze zawodowej – na wiele stanowisk przyjmowane są młodsze, sprawniejsze osoby, które stanowią konkurencję dla pracowników starszych. Przez trudności z usłyszeniem na przykład poleceń przełożonego można spaść w hierarchii firmy lub stracić pracę, na rzecz młodszych współpracowników.

Kiedy warto wybrać się na badanie słuchu?

Badania słuchu powinno się przeprowadzać regularnie, gdyż w dzisiejszych czasach jesteśmy narażeni na wiele dźwięków mogących powodować problemy ze słyszeniem wielu rzeczy. Dla seniorów badanie jest zalecane, gdy:

  • Mówi zdecydowanie głośniej, niż jest to niezbędne
  • Nie słyszy niektórych dźwięków (szczególnie wysokich np. niektórych zgłosek, dzwonków)
  • Ma problemy z usłyszeniem lub zrozumieniem szeptu
  • Znacznie zwiększa głośność urządzeń takich jak radio lub telewizor
  • Wydaje się nieobecny przy rozmowach prowadzonych w większej grupie
  • Bardzo często prosi, aby powtórzyć zdanie
  • Wielokrotnie uskarża się na szumy w uszach

Jak można przeciwdziałać problemom ze słuchem?

Aktualnie dociera do nas tyle dźwięków, o różnym natężeniu, które mogą się znacznie przyczyniać do zaburzeń słuchu. Szczególnie dotyczy to osób dorosłych, u których zaczynają się pojawiać inne dolegliwości związane z ogólnym stanem zdrowia np. problemy z sercem lub krążeniem krwi, albo nadciśnieniem,  które osłabiają układ nerwowy, który jest odpowiedzialny także za słuch. Dlatego warto, aby poprawić słuch, podjąć leczenie niektórych schorzeń. Kolejnym czynnikiem, który może spowodować komplikacje ze słuchem jest nadmierny i długotrwały stres. W podeszłym wieku nie jest wskazane nie tylko ze względu na słuch, ale ogólne samopoczucie i prawidłowe funkcjonowanie organizmu. Należałoby zmienić styl życia, zwolnić trochę szaleńcze tempo i odseparować się od źródeł głośnych dźwięków. Wiadomo nie od dziś, że hałas, na który jesteśmy narażeni w każdej chwili, może powodować problemy lub nawet utratę słuchu. Kiedyś ludzie nie byli tak wystawieni na działanie hałasu, gdyż nie było tak wiele jego źródeł. W dzisiejszych czasach mamy tak bogatą ofertę odtwarzaczy do muzyki, telewizorów, systemów nagłaśniających, że ryzyko rośnie. Wszechobecnym zjawiskiem jest teraz młodzież, ale też dorośli, korzystających ze słuchawek z bardzo głośno włączoną muzyką. Kluby oferujące imprezy niemalże prześcigają się w głośności puszczanej muzyki, do tego stopnia, że niemożliwe staje się rozmawianie nawet twarzą w twarz. Dobrze byłoby unikać stałego słuchania głośnych dźwięków, znaleźć trochę czasu na wyciszenie organizmu i chwilę relaksu dla przeciążonego tą kakofonią dźwięków mózgu.

Można również wypróbować nowy na rynku produkt –  Hear Clear Pro 2, który jest niekwestionowaną pomocą w uzyskaniu lepszej jakości słuchu.

Dlaczego warto skorzystać z Hear Clear Pro 2?

Hear Clear Pro 2 został stworzony, aby wspomóc osoby mające problemy ze słuchem. Pragniesz na nowo cieszyć się śpiewem ptaków, rozmowami z bliskimi osobami, oglądanie telewizji lub słuchaniem ulubionych audycji? Chcesz zapomnieć o krępujących sytuacjach w sklepach lub urzędach, gdy musisz w nieskończoność prosić o powtórzenie pytania? Dlatego warto zainwestować w asystenta słuchu Hear Clear Pro 2 i móc znów poczuć się wolnym.

Jakie są zalety Hear Clear Pro 2?

  • Niewielki rozmiar i waga;
  • Duży komfort stosowania – praktycznie niezauważalny;
  • Prosty w użyciu;
  • Bezpieczny i certyfikowany;
  • Pozwala uniknąć zabiegów, operacji, stosowania niewygodnych i dużych aparatów słuchowych.

Zrób pierwszy krok w kierunku lepszego słuchu!

Hear Clear Pro 2 to nowoczesne rozwiązanie dla osób mających problemy ze słuchem. Asystent słuchu pozwoli na nowo cieszyć się kontaktami z rodziną i znajomymi. Jego innowacyjność polega na zastosowaniu specjalnego mikroprocesora, który umożliwia szybsze i dokładniejsze przesyłanie fal dźwiękowych do rejonów kory mózgowej odpowiedzialnej za zmysł słuchu. Hear Clear Pro 2 wzmacnia odbiór różnego natężenia dźwięków i eliminuje szumy, które utrudniały dokładne słyszenie. Szumy uszne, które często pojawiają się z wiekiem nie pozwalają się odprężyć, zrelaksować, a nawet pracować. Szumy takie mogą się nasilać prowadząc do napięcia nerwowego, które również wpływa destruktywnie na codzienne funkcjonowanie.

Czego można się spodziewać podczas korzystania z asystenta słuchu?

  • Odbieranie szerszego zakresu dźwięków, nawet przy sporych odległościach;
  • Podniesienie poziomu słyszenia szeptów i wysokich dźwięków nawet do 50%;
  • Eliminowanie szumów usznych;
  • Lepiej słyszeć i rozumieć wypowiedzi innych osób;
  • Pozbyć się typowych problemów związanych z pogorszeniem słuchu takich jak: bóle głowy, złe samopoczucie;
  • Odciążyć mózg, który przez problemy spowodowane gorszym słuchem, nie jest w stanie się regenerować i odprężyć.

Hear Clear Pro może stać się nie tylko asystentem słuchu, ale przyjacielem, który umożliwi wszystko to, co przez problemy ze słuchem znalazło się poza zasięgiem.

NAJCZĘSTSZE CHOROBY ZAKAŹNE WIEKU DZIECIĘCEGO

Większość zakaźnych chorób u dzieci przebiega obecnie łagodniej niż dawniej (szczepienia). Należy zdawać sobie sprawę, że każda wirusowa choroba może stwarzać zagrożenie powikłaniami, dlatego mimo dobrego stanu dziecka, powinno ono przebywać w domu i okres rekonwalescencji powinien trwać odpowiednio długo. Dziecko nie powinno przebywać w towarzystwie innych dzieci, ponieważ je zakaża. Większość zakaźnych chorób wirusowych powoduje znaczny spadek odporności dziecka i dlatego pociąga za sobą częste zachorowania na inne choroby infekcyjne.
Leczenia przyczynowego nie ma, ponieważ nie znamy skutecznych leków antywirusowych. Dajemy dziecku zwiększone dawki Vit. C, środki przeciwgorączkowe, dziecko powinno przebywać w łóżku. Rozpoznanie ostrej choroby zakaźnej u dziecka zawsze stawia lekarz.

Odra

Jest chorobą wirusową. Źródłem zakażenia jest inne chore dziecko, a przenoszenie infekcji odbywa się drogą kropelkową (kaszel, kichanie).
Ze względu na wykonywane szczepienia zachorowalność zmniejszyła się wielokrotnie.

  • Okres występowania – (tzn. stan w którym dziecko jest już zakażone, ale jeszcze nie ma objawów klinicznych) wynosi od 9-14 dni. Największa zakaźność występuje na 5 dni przed pojawieniem się wysypki oraz 4 od chwili jej ukazania się.
  • Objawy – występuje gorączka, zaczerwienione oczy i światłowstręt (nieżyt spojówek), katar, ból gardła i kaszel. Kaszel jest często bardzo męczący i suchy. Twarz dziecka wygląda jak po długotrwałym płaczu. Następnie pojawia się wysypka gruboplamista, zlewająca się. Pojawia się początkowo za uszami, następnie przechodzi na twarz i szyję, a potem na tułów i kończyny. Śluzówki jamy ustnej są zaczerwienione. Od chwili ukazania się wysypki (po 4-5 dniach) temperatura opada i dziecko powoli wraca do zdrowia.
    W niektórych przypadkach, zwłaszcza u dzieci ze zmniejszoną odpornością, odra może mieć przebieg szczególnie ciężki (wysypka krwotoczna).
  • Powikłania – najczęstszym powikłaniem jest zapalnie ucha, zapalenie krtani (może przebiegać z dużą dusznością), zapalenie płuc, mięśnia sercowego oraz najgroźniejsze powikłanie – odrowe zapalenie mózgu.
    Dołączenie się powikłań często manifestuje się ponownym skokiem gorączki i w takim przypadku należy niezwłocznie poprosić lekarza.

Różyczka

Jest chorobą wirusową, źródłem zakażenia jest chory człowiek. Zakażenie następuje drogą kropelkową, a okres wylęgania trwa 14-21 dni. Dziecko zakaża już na 7 dni przed wystąpieniem wysypki i trwa jeszcze 14 dni od momentu jej pojawienia się.

  • Objawy – Umiarkowana gorączka. Stan dziecka dobry. Wysypka drobna, różowa, grudkowa na całym ciele. Charakterystyczne jest powiększenie węzłów chłonnych potylicznych oraz powiększenie śledziony.
  • Przebieg – najczęściej jest lekki i nie wymaga leczenia.
    Największe niebezpieczeństwo stwarza zakażenie różyczką kobiety w ciąży (jeżeli na nią nie chorowała w dzieciństwie). Przebieg tej choroby może powodować cały szereg wad rozwojowych płodu (oczu, mózgu, serca, głuchota).
    Jeżeli kobieta w ciąży zetknie się z różyczką powinna zgłosić się do lekarza celem podania jej preparatu gammaglobuliny. Skuteczność tego zabiegu nie jest pewna.
  • Zapobiegać różyczce możemy skutecznie tylko przez szczepienia, dlatego obecny "kalendarz szczepień" uwzględnia szczepienia wszystkich dziewczynek przed okresem pokwitania.

Świnka

Choroba wirusowa. Zakażenie dokonuje się drogą kropelkową. Okres wylęgania to 16-18 dni. Niemowlęta nie chorują ze względu na odporność wrodzoną uzyskaną od matki. Zakażenia często przebiegają bezobjawowo. U większości dorosłych stwierdza się istnienie przeciwciał.

  • Objawy – gorączka, czasem wysoka. Znaczna bolesność powiększonych obrzękniętych ślinianek przyusznych, podżuchwowych i podjęzykowych.
    Twarz jest obrzęknięta. Ból ślinianek nasila się przy kwaśnym smaku potraw. Wirus świnki atakuje oprócz ślinianek także trzustkę. Dołączenie się bólów brzucha i wymiotów świadczy o obecności stanu zapalnego tego narządu. Niekiedy zapaleniu ślinianek towarzyszy silny ból głowy oraz wymioty, co świadczy o współistnieniu zapalenia opon mózgowych (towarzyszy około 1/3 przypadków).
  • Leczenie – nie ma leczenia przyczynowego. Ból ślinianek można zmniejszyć podając dziecku Paracetamol, a także owijając szyję cienką flanelką lub watą. W wypadku dołączających się bólów brzucha lub głowy należy skonsultować się z lekarzem. Do całkowitego ustąpienia obrzęku ślinianek dziecko musi pozostać w domu.

Ospa wietrzna

Zakażenie wirusowe. Wirus ospy wietrznej może wywoływać dwie postaci choroby: ospę wietrzną oraz półpasiec. Postać choroby zależy od stanu immunologicznego pacjenta.
Do zakażenia dochodzi drogą kropelkową. Dziecko zakażone jest już 2 dni przed wystąpieniem wysypki. Zakaźność kończy się dopiero gdy wszystkie pęcherzyki przyschną. Okres występowania trwa 14 – 28 dni.

  • Objawy – występuje gorączka oraz charakterystyczna wysypka pojawiająca się rzutami w odstępach co parę godzin. Takich "rzutów" wysypki może być kilka do kilkunastu. Wykwity mają charakter pęcherzyków wypełnionych jasnym płynem, od wielkości łebka szpilki do wielkości grochu. Charakterystyczne jest pojawienie się wysypki na owłosionej skórze głowy. Podobne wykwity mogą pojawiać się również na śluzówkach jamy ustnej i narządach płciowych.
    Pęcherzyki pękają i zasychają w strupki. Dziecko skrobiąc się może zakazić skórę bakteriami ropnymi. Trzeba temu zapobiegać, bo wówczas po odpadnięciu strupków pozostają blizny. Szczególnie ciężko przechodzą ospę dzieci z niedoborami odporności i wówczas jest niezbędna kilkukrotna obecność lekarza, aby stwierdzić czy nie występują powikłania. Dzieci chore na ospę wietrzną powinny być izolowane aż do czasu kiedy strupki odpadną.
    W przebiegu ospy jako powikłania mogą wystąpić objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego (np. zaburzenia równowagi) – należy wówczas niezwłocznie skontaktować się z lekarzem.
  • Leczenie – u dzieci z osłabioną odpornością można podać preparat immunologiczny (Varitect) lub Acyklowir.
    Krostki i strupki smarujemy specjalnym "płynnym pudrem" (dostępnym w aptekach), aby zmniejszyć świąd. Ma on również działanie odkażające. Miejsca zainfekowane można posmarować roztworem wodnym gentiany.

 

Woda – trzeba pić żeby żyć

Woda gasi pragnienie, o które nietrudno zwłaszcza w upalne dni. Okazuje się tymczasem, że odczuwanie go jest znakiem, że nasz organizm zaczął się już odwadniać. Nie czekajmy zatem na jego pojawienie się.

Za co odpowiada woda?

Woda jest nam potrzebna do prawidłowego funkcjonowania organizmu, w którym zachodzi szereg reakcji chemicznych przekładających się na kondycję fizyczną i psychiczną.
Odpowiada także za ciśnienie krwi, przenosi bowiem do komórek tlen oraz składniki odżywcze, jej obecność pozwala także oczyścić organizm z toksyn. Woda reguluje również temperaturę ciała, stąd też w czasie upałów pojawia się pot.
Niedostateczna ilość wody w organizmie przekłada się na nieprawidłowe jego funkcjonowanie. Zachwianiu ulega system trawienia, praca jelit, przyswajanie cennych składników. Woda nawilża organizm, także płuca ułatwiając oddychanie, bierze udział w przenoszeniu dźwięków przez ucho środkowe.

Ile wody pić?

Woda trafia do naszego organizmu nie tylko w jej czystej postaci. Znajduje się również w wielu pokarmach- owocach, warzywach, mleku, mięsie czy nawet pieczywie.
Jeśli nasza dieta bogata jest w owoce i warzywa organizm ma szansę otrzymać nawet około 1 litra wody.
Każdego dnia powinniśmy dostarczyć naszemu organizmowi minimum 1 litr wody, przy czym pamiętać należy także o maksymalnej porcji, która powinna uwzględnić możliwości nerek.
Dawkę tę należy przeliczyć na wagę ciała. I tak przyjmuje się, że na 1 kg masy ciała przypada około 30 cm3 wody na dobę.

Codziennie nasz organizm traci około 2,5 litra wody (mocz, pot, kał) a narządem, który uczestniczy w regulowaniu gospodarki wodnej są nerki.
Sygnałem świadczącym o braku wody w organizmie jest uczucie pragnienia. Odczuwamy je, gdy tracimy 1-2 % wody, przy czym utrata około 20% prowadzi do śmierci.
Zapotrzebowanie na wodę zależne jest od pory roku, strefy klimatycznej, przemiany materii, rodzaju wykonywanej pracy. W upalne dni oraz w trakcie wykonywania pracy fizycznej zapotrzebowanie na wodę wzrasta nawet do 4 litrów na dobę. Woda wyparowuje z organizmu również w czasie mrozów, kiedy to wzrasta zapotrzebowanie na energię potrzebną do ogrzania ciała. Ilość płynów należy też zwiększyć w czasie choroby, podczas gorączki, biegunki, wymiotów.

Kiedy nasza dieta jest wysokokaloryczna, bogata w błonnik a produkty są słone i ostro doprawione, organizm w czasie trawienia zużywa większą ilość wody. Jej dawka powinna być także zwiększona w przypadku osób chorych na cukrzycę, odchudzających się oraz z nadwagą a także tych, którzy piją duże ilości kawy czy mocnej herbaty.

Jaką wodę wybrać?

Woda mineralna powinna być dobrana adekwatnie do potrzeb i kondycji organizmu. Oznacza to, że niemowlęta i dzieci powinny pić wodę źródlaną, osoby z nadciśnieniem tętniczym stronić powinny od wody zawierającej wysoką ilość sodu, wybierając te zawierające wysokie stężenie magnezu, chorzy na kamicę nerkową wybierać powinni wodę o niskiej zawartości wapnia, który z kolei zalecany jest cierpiącym na osteoporozę. Osoby pracujące w wysokich temperaturach oraz fizycznie niedobór minerałów uzupełniać powinny z kolei wodą zawierającym wysokie stężenie potasu i sodu.

Woda powinna nam przede wszystkim smakować, bowiem okazuje się, że nie każda smakuje tak samo. Warto dlatego kupić kilka butelek różnych marek, by mieć możliwość porównania i wyboru smaku najbardziej nam odpowiadającego.

Co kryje w sobie butelka wody mineralnej?

Na rynku dostępnych jest wiele rodzajów wód. Co kryją niektóre z nich?
Postanowiliśmy sprawdzić skład tych, które cieszą się sporą popularnością – Woda mineralna ranking

Woda mineralna Cisowianka
woda Cisowianka pochodzi z nałęczowskich pokładów wodonośnych i jest średniozmineralizowana, co oznacza, że można ją pić codziennie, bez ograniczeń. Co ważne, nie zawiera dużej ilości sodu.
W 1 litrze wody mineralnej Cisowianka znajduje się 714 mg składników mineralnych, wśród nich między innymi:
kationy – wapniowy, magnezowy, sodowy, potasowy,
aniony – wodorowęglanowy, chlorkowy, siarczany, flourkowy.

Woda mineralna Żywiec Zdrój
woda Żywiec Zdrój pochodzi z ekologicznie czystych terenów Żywieckiego Parku Krajobrazowego. Ma neutralny smak, nie zawiera dużej ilości sodu, jest też odpowiednio zmineralizowana, toteż jest bezpieczna dla zdrowia i może być pita bez ograniczeń.
Instytut Matki i Dziecka zaleca ją do spożywania przez kobiety karmiące, w ciąży, niemowlęta oraz dzieci.
1 litr wody mineralnej Żywiec Zdrój zawiera 232 mg składników mineralnych, w tym między innymi:
kationy – wapniowy, sodowy, magnezowy,
aniony – wodorowęglanowy, fluorkowy.

Woda mineralna Muszynianka
Dewizą marki jest stwierdzenie, że „woda to życie”, z czym zgodzić musi się każdy z nas.
Początki firmy związane są nie z wodą lecz ze świadczeniem usług krawieckich, które następnie zostają poszerzone o przemysł spożywczy. Dopiero na początku lat 90. rozpoczyna się produkcja wód mineralnych, a poprzednie lata stanowią skarbnice wiedzy na temat zasad zdrowego żywienia.
Woda mineralna Muszynianka pochodzi z Popradzkiego Parku Krajobrazowego i jest wodą alkaliczną, wysokozmineralizowaną, magnezowo-wapniową. Zawiera wiele cennych minerałów, w tym między innymi magnez, wapń, potas, sód, żelazo, mangan, fluorki, chlorki. Wykazuje tez właściwości dietetyczno-odżywcze.
W 1 litrze wody mineralnej Muszynianka znajduje się aż 1952 mg składników mineralnych, w tym:
kationy – magnezowy (130), wapniowy (205), sodowy (88), potasowy (10),
aniony – wodorowęglanowy (1477), siarczanowy (28), chlorkowy (14).

Większość z nas pije za mało wody. To z kolei może przyczynić się do kłopotów zdrowotnych. Objawem niewystarczającej ilości wody w organizmie jest nie tylko rosnące pragnienie czy suchość w ustach, ale również rozdrażnienie, bezsenność, wysuszenie i zaczerwienie skóry, spadek apetytu, osłabienie organizmu. Zbyt mała ilość wody utrudnia także pozbycie się toksyn z organizmu, które w konsekwencji zalegają w nim, co przekłada się na stan zdrowia oraz kondycję skóry.

Wodę, utrzymującą nas przy życiu, warto pić. Za jej sprawą z pożywienia rozpuszczone zostają związki chemiczne, organizm zostaje oczyszczony z toksyn, ciało utrzymuje stałą temperaturę zaś nasze wnętrze jest należycie nawilżone, co umożliwia prawidłowe funkcjonowanie poszczególnych organów.

FAKTY DOTYCZĄCE UDARU MÓZGU

Czym jest udar mózgu i jakie są jego następstwa?

Do udaru mózgu dochodzi, kiedy zostaje przerwana ciągłość ściany naczynia krwionośnego wewnątrz struktur mózgu lub zamknięcie jego światła. O udarze mózgu mówi się, jeżeli objawy świadczące o uszkodzeniu mózgu trwają powyżej 24 godzin. Udar mózgu wywołany pęknięciem ściany naczynia nazywany jest udarem krwotocznym. Natomiast udar, do którego dochodzi w następstwie zamknięcia światła naczynia to udar niedokrwienny. Udary niedokrwienne występują znacznie częściej. "Mikroudar" powodujący objawy trwające poniżej 24 godzin, które nie prowadzą do śmierci, ani inwalidztwa określa się jako przemijające niedokrwienie mózgu (transient ischaemic attack – TIA). Część chorych przeżywa udar mózgu bez większych powikłań, ale wielu umiera lub ulega trwałemu inwalidztwu (udar może powodować między innymi niedowłady, osłabienie siły mięśniowej lub zaburzenia mowy). Udar krwotoczny częściej niż udar niedokrwienny prowadzi do zgonu lub inwalidztwa.

Jakie są przyczyny udaru i jak można im zapobiegać?

Bardzo ważnym czynnikiem prognostycznym obu rodzajów udaru mózgu są wartości ciśnienia tętniczego. Im wyższe ciśnienie tętnicze, tym ryzyko udaru jest wyższe i na odwrót – im niższe ciśnienie, tym niższe ryzyko. Nie udało się określić dolnej granicy ciśnienia tętniczego, poniżej której nie obserwuje się redukcji ryzyka udaru mózgu. Istotnymi przyczynami udaru niedokrwiennego są również: palenie tytoniu, cukrzyca i niektóre formy zaburzeń rytmu serca (przede wszystkim migotanie przedsionków). Ważne są również inne czynniki ryzyka powodujące przyspieszony rozwój miażdżycy (podobnie jak w chorobie niedokrwiennej serca). Ryzyko zachorowania na każdy rodzaj udaru wzrasta gwałtownie wraz z wiekiem.

Wykazano, że u chorych z nadciśnieniem tętniczym stosowanie leków obniżających ciśnienie (tzw. leków hipotensyjnych) zmniejsza ryzyko wystąpienia udaru o ponad 30%. Stosowanie leczenia przeciwzakrzepowego, na przykład acenokumarolu lub warfaryny, u chorych z migotaniem przedsionków również zapobiega udarom. Zaprzestanie palenia tytoniu także poprawia rokowanie i obniża ryzyko zachorowania.

Ile osób choruje na udar mózgu?

Zgony
W roku 1998 udar mózgu był trzecią co do częstości przyczyną zgonów na świecie. W wyniku udarów zmarło 5,1 miliona osób. Liczba zgonów wśród kobiet i mężczyzn była zbliżona. Warto zaznaczyć, że w krajach o niskiej i średniej wysokości dochodu narodowego odnotowano względnie wyraźnie więcej zgonów w wyniku udaru w porównaniu z krajami bogatszymi. Przypuszcza się, że do roku 2020 średnio około 7,6 miliona ludzi będzie umierać każdego roku z powodu udaru mózgu.

Inwalidztwo
W 1998 roku, poza pacjentami, którzy zmarli z powodu udaru mózgu, ponad 15 milionów osób na całym świecie przeżyło udar. Wydaje się, że choroba była w przybliżeniu przyczyną utraty aż 42 milionów lat zdrowego życia.
 

Różnice dotyczące zapadalności na udar mózgu w poszczególnych regionach świata
Zapadalność na udar w poszczególnych krajach znacznie się różni. Szczególnie wysokie wskaźniki odnotowuje się w Chinach, gdzie choroba stanowi wiodącą przyczynę zgonów i trzecią co do częstości przyczynę utraty zdrowia. Szacuje się, że wskaźniki zachorowalności na udar w Chinach są czterokrotnie wyższe niż w Stanach Zjednoczonych lub krajach Europy Zachodniej.

Szacunki na przyszłość
Ocenia się, że w okresie dwóch następnych dekad liczba zgonów z powodu udaru mózgu zwiększy się z 5 do 7 milionów. Podobnie zwiększy się liczba chorych, u których wystąpi udar nie prowadzący bezpośrednio do zgonu. Największy wzrost zachorowań nastąpi w krajach o niskim i średnim poziomie dochodu, zwłaszcza w rejonie Azji i Pacyfiku.

Udar mózgu w Polsce

Udar mózgu jest w Polsce trzecią co do częstości przyczyną zgonów. Każdego roku z powodu udaru umiera więcej niż 30 tysięcy Polaków, a kolejnych 40 tysięcy zapada na udar nie kończący się zgonem. Udar mózgu jest także czwartą najczęstszą przyczyną utraty lat zdrowego życia oraz główną przyczyną inwalidztwa u osób po 40 roku życia.

Udar mózgu stanowi olbrzymie obciążenie finansowe dla społeczeństwa. Ocenia się, że w Polsce całkowite koszty związane jedynie z wtórnymi udarami mózgu wynoszą rocznie około 432 mln złotych, z czego ponad połowa przypada na koszty medyczne i pielęgnacyjne.

Jakie jest ryzyko wystąpienia ponownego udaru mózgu oraz jakie są metody leczenia udaru?

Ryzyko wystąpienia ponownego udaru mózgu u osób, które przeżyły udar lub TIA jest bardzo wysokie. Ocenia się że 30-40% pacjentów zachoruje ponownie na udar mózgu w okresie 5 lat.

Stosowanie kwasu acetylosalicylowego u osób po udarze niedokrwiennym lub TIA zmniejsza ryzyko ponownego zachorowania o około 1/4 – 1/3. Obecnie większość chorych jest leczona w taki właśnie sposób. Leki przeciwzakrzepowe (takie jak acenokumarol) również mogą zmniejszyć ryzyko wystąpienia powtórnego udaru u osób z migotaniem przedsionków, które wcześniej chorowały na udar lub TIA.

Przeprowadzenie operacji, mającej na celu udrożnienie znacznie zwężonej tętnicy szyjnej doprowadzającej krew do mózgu, także prowadzi do zmniejszenia ryzyka udaru u niektórych osób, które przebyły udar niedokrwienny lub TIA. Jednak względnie niewielki odsetek pacjentów kwalifikuje się do takiej metody postępowania chirurgicznego.

Uważa się, że terapia obniżająca wartości ciśnienia tętniczego może zmniejszyć ryzyko ponownego zachorowania u pacjentów po udarze niedokrwiennym lub krwotocznym. Jednak do czasu przeprowadzenia badania PROGRESS dostępne były jedynie informacje wskazujące na potencjalne korzyści wynikające z obniżania ciśnienia tętniczego u chorych z wysokim nadciśnieniem. Nie udokumentowano natomiast korzyści wynikających z leczenia chorych ze średnim lub niewielkim podwyższeniem wartości ciśnienia oraz chorych bez nadciśnienia tętniczego.