Zator powietrzny

[Głosów:0    Średnia:0/5]

Zator powietrzny powstaje po przedostaniu się powietrza atmosferycznego do otwartej żyły. Jest to możliwe, gdy ciśnienie krwi w żyle jest bardzo małe albo ujemne, a więc najczęściej w żyłach w pobliżu serca, np. po skaleczeniu żył szyjnych. Widuje się to również po zabiegach na narządach w miednicy małej przy ułożeniu osoby operowanej w tzw. pozycji Trendelenburga. Pęcherzyki powietrza wessane do otwartego naczynia przerywają bieg krwi. Dopóki serce działa sprawnie, nic nie stoi na przeszkodzie, by pęcherzyki powietrza były przepychane przez rozgałęzienia tętnic płucnych do sieci włosowatej pęcherzyków. Stąd powietrze przenika łatwo do jej światła. Komora prawa obciążona tą dodatkową pracą może ulec wyczerpaniu, a wówczas całe serce prawe wypełnia się powietrzem, którego przepchnąć już nie zdoła. W razie podejrzenia istnienia zatoru powietrznego w płucach sekcję rozpoczyna się od dotarcia do śródpiersia przedniego. Po otwarciu worka osierdziowego wypełnia się go wodą. Zanurzając serce pod taflą wody, nakłuwa się nożem przednią ścianę prawej komory. W razie zatoru powietrznego poprzez warstwę wody widać wydobywające się banieczki powietrza. Należy pamiętać, że w stanie rozkładu zwłok gazy gnilne mogą imitować istnienie zatoru powietrznego. Zator azotowy, znany jako choroba kesonowa, powstaje przy nagłej dekompresji nurków lub robotników pracujących pod wodą w kesonach.

Bądź pierwszy, który skomentuje ten wpis

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.


*