Zatory

[Głosów:0    Średnia:0/5]

Zator pnia tętnicy płucnej lub głównych jej rozgałęzień jest jedną z najczęstszych bezpośrednich przyczyn nagłej śmierci w przebiegu pooperacyjnym osób z niedomogą krążenia. Zdarzyć się może niekiedy po powikłanym porodzie, zwłaszcza przy braku należnej w tym względzie profilaktyki. Czopem zatorowym jest część oderwanej skrzepimy powstałej zwykle w żyłach (żylakach) kończyn dolnych, rzadziej w żyłach miednicy. Na sekcji niekiedy trudno odróżnić przyniesiony z krwią materiał zatorowy od miejscowego zakrzepu. Poskręcanie zwłaszcza długiego fragmentu oderwanego zakrzepu w czasie jego wędrówki, jak również brak powiązania czopu ze ścianą nie zmienionego naczynia wyjaśnia sprawę. Na sekcji prawa połowa serca jest z reguły w tych przypadkach poszerzona, wypełnia ją płynna krew. Płuca są zwykle niedo- krwione, pusta lewa komora zaś znajduje się jv skurczu. Zator mniejszych rozgałęzień tętnicy płucnej materiałem skrzeplinowym może powodować powstawanie zawałów krwotocznych. Zatory końcowych rozgałęzień sieci naczyniowej miąższu płuc są zjawiskiem mnogim. Czopami zatorowymi są najczęściej w tych przypadkach mikrokro- pelki tłuszczu; może to być materiał komórkowy, płyn owodni bądź pęcherzyki gazów.

Bądź pierwszy, który skomentuje ten wpis

Dodaj komentarz